> Strona gwna > Artyku³y
T³umacz Strony/Translator Site
Kalendarz
Maj 2017
P W C P S N
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31
ARTYKU£Y - ARTICLES Ab ovo usque ad mala
Nostradamus
MONDE UNIVERS CRÉATION
Materia?y nades?ane
do redakcji portalu
redakcja portalu nie
ponosi odpowiedzialnosci
za nadeslane materia?y




Artyku? pilotuj?cy ksi??k? Watykan Zdemaskowany - Papie? musi umrzec



Afera Banco Ambrosiano



Koniec ery ryb cz.1-tajemnicza wiedza majów
Koniec ery ryb cz.2- Naukowcy dowodza

 

Pedofilia i Satanizm... cz1     
Pedofilia i Satanizm...cz2
  
 


NOSTRADAMUS VATINICIA CODE 





NOSTRADAMUS VATINICIA CODE [ ENG ]



Chro?my nasze dzieci -
Plaga spo?ecze?stwa -
Pedofilia


Prof. Adam Gierek: S?o?ce zniszczy Ziemi?!
 
 

Ks. Piotr Natanek oskar?a Watykan




Afery za Spi?ow? bram?

 

Publikacja Rozwiazania Naukowego Sporu Dotyczacego Kwestii Czasu.
Data 23/10/2011 16:44  Autor Andrzej Struski i Magdalena St  Klikni 2886  Jzyk Polish
 

 
 Zegar magnetyczny w programie ewolucji

wszech¶wiata.

Cz. I Istota zegara magnetycznego.

Cz. II Budowa zegara magnetycznego.

Cz. III Magnetyczne zegary cz³owieka.

 

Magnetyzm i formy w jakich objawia on swoje dzia³anie, to bia³a plama nauki. Poznanie magnetyzmu w postaci objawu -biegunowego oddzia³ywania magnetycznego - to dopiero wstep do poznania innych aspektów jego dzia³ania w ¶rodowisku materii wszech¶wiata. Rozdzielenie grawitacji i magnetyzmu, jako dwu ró¿nych si³ wystepuj±cych we wszech¶wiecie jest przyk³adem na brak zrozumienia istoty dzia³ania magnetyzmu wszech¶wiata. Wzajemne przyci±ganie i odpychanie siê przeciwnych biegunów magnetycznych to tylko zewnêtrzny wyraz ca³okszta³tu magnetyzmu. Si³y te, s± efektem nagromadzenia niezrównowa¿onych zbiorów w postaci masy materii na wierzcho³kach form geometrycznych. W tym aspekcie budowy form warunkuj±cych oddzia³ywanie magnetyczne, istnieje cecha, która pozwala na niezwykle aktywne i precyzyjne dzia³anie magnetyzmu. Jest ona zawarta w ró¿nicy masy wierzcho³kowej pomiêdzy biegunami. Wystarczy minimalna zmiana ciê¿aru takiej masy, do tego, by wyst±pi³a zamiana biegunów a tym samym generalna zmiana cech oddzia³ywania magnetycznego w tym ¶rodowisku materialnym.

 

                               ZMIANA BIEGUNÓW

Niezwykle aktywna mozliwo¶æ zamiany warto¶ci biegunowych jest jedn± z wielu cech magnetyzmu. Inn± równie wa¿n± cech±, jest wzajemne k±towe po³o¿enie osi biegunowych. Mo¿e ono wyst±piæ tylko w ¶rodowisku ustabilizowanego, wzajemnego po³o¿enia, dwu lub wiêkszej ilo¶ci osi biegunowych. Takie cechy magnetyczne wystêpuj± w pierwiastkach i minera³ach, gdzie powi±zane atomy z w³asnych osi biegunowych tworz± zbiory wzajemnych k±towych po³o¿eñ. Tu cz±stki magnetyczne (kolejna cecha magnetyzmu), których nie mo¿e zatrzymaæ, ¿adne zagêszczenie materii wystepuj±cej we wszech¶wiecie, dalej wiruj± po w³asnych torach, lub ich wektorach ( zagêszczenie materii zmienia przebieg toru materii magnetycznej) tym samym tworz±c indywidualn± dla ka¿dego minera³u, przestrzenn± formê oddzia³ywania magnetyzmu. Dla przyk³adu stosowanie w diecie mikroelementów jest pobieraniem przez komórki biologiczne materia³u nios±cego pierwotne formy pól magnetycznych, niezbêdne do zachowania równowagi procesów chemicznych.

 

              K¡TOWE PO£O¯ENIE OSI BIEGUNOWYCH

 

K±towe wzajemne po³o¿enia osi biegunowych wystepuj± równie¿ w geometrycznej konstrukcji ciemnej materii. Taka materia w ostatnich latach zosta³a rozpoznana przez naukowców jako podstawowa masa wszech¶wiata. Jednostk± sk³adow± tej materii jest wskazywana przez Platona ca³ostka. Ca³ostka jako forma materii jest absolutnie regularn± bry³± przestrzenn± w postaci czworo¶cianu. Opisa³em j± w artyku³ach dotyczacych geometrii i budowy wszech¶wiata. Ka¿da ca³ostka posiada absolutnie jednorodn± formê geometryczn± i masê w³asn±, jak równie¿ regularnie w przestrzeni, k±towo rozlokowane osie biegunowe, co czyni z ciemnej materii uniwersalny budulec, do powstania tak ró¿norodnych objawów ¿ycia we wszech¶wiecie. Nano wielko¶æ ca³ostek (s± one miliardy razy mniejsze od atomów) pozwala ciemnej materii przenikaæ ka¿d± (z wy³±czeniem j±der czarnych dziur) formê materii wyewoluowanej we wszech¶wiecie. Zachowanie fizyczne ciemnej materii w przestrzeni wszech¶wiata mo¿emy porównaæ do zachowania wody w kulistym zbiorniku. Gdzie biologia powstaj±ca w ¶rodowisku wodnym jest zdominowana pierwiastkami wody a powstaj±ce formy ¿ycia nie zu¿ywaj± jej w sposób uniemo¿liwjaj±cy dalsz± ewolucjê. Podobn± zasadê oddzia³ywania na ca³y proces ewolucji wszech¶wiata posiada ciemna materia, która w czasie przed aktywacj± procesu ewolucji wype³nia ca³± kulist± przestrzeñ przysz³ego ¿ycia gwiazd i nigdy nie zostanie zu¿yta w sposób powstrzymuj±cy proces ewolucji materii wszech¶wiata.

 

      PRZESTRZENNE POLE MAGNETYCZNE WSZECH¦WIATA

 

Wzajemne i stabilne po³o¿enie ca³ostek w ¶rodowisku ciemnej materii, jest przyczyn± sumowania siê przestrzennej formy i potencja³u magnetycznego tego ¶rodowiska. Powstaje regularne przestrzenne pole magnetyczne, które w skali wielko¶ci galaktycznych posiada potencja³ wp³ywu na po³o¿enie gwiazd i galaktyk. Dowodem na istnienie takiego rodzaju wp³ywu jest odkrycie Hiszpañskich naukowców z koñca ubieg³ego wieku. Mianowicie sfotografowali oni szczególne zgrupowania galaktyczne na wieszcho³kach form geometrycznych, które odpowiadaj± budowie regularnego, podwójnego czworo¶cianu o podstawie kwadratu. W odniesieniu do wskazywanej przeze mnie przestrzennej formy geometrycznej budowy pola magnetycznego ciemnej materii, takie rozlokowanie galaktyk jest ca³kowicie uzasadnione i w³a¶ciwe z punktu widzenia wierzcho³kowych potencja³ów magnetycznych. Tu przytoczona forma regularnego ostros³upa o podstawie kwadratu jest bry³±, która powstaje w ka¿dym zbiorze regularnych czworo¶cianów, jako naturalna geometrycznie przestrzeñ wiêksza ni¿ przestrzeñ w³asna ka¿dego czworo¶cianu z tego zbioru. W efekcie przyci±ganie wierzcho³kowe bêdzie oddzia³ywa³o w taki sposób, ¿e materia znajduj±ca siê we wnêtrzu ostros³upa o podstawie kwadratu jest przechwytywana przez magnetyczny potencja³ wierzcho³kowy czworo¶cianów. Takie przechwytywanie ca³ych galaktyk, zosta³o potwierdzone przez Hiszpaniskich naukowców, jako istniej±ce oddzia³ywanie magnetyczne w przestrzeni kosmicznej. Oddzia³ywanie tak silne, ¿e potrafi ustawiaæ ca³e zbiory galaktyczne.

 

Przedstawione fakty fizyczne, dowodz± istnienia w ca³ej przestrzeni wszech¶wiata regularnej przestrzennej siatki magnetycznej. W dalszym wnioskowaniu mo¿emy okre¶liæ zachowanie zbiorów materii i ich magnetycznych cech w takiej przestrzeni.

 

                                   GRAWITACJA

 

1/ Ka¿dy pszemieszczaj±cy siê w przestrzeni kosmicznej zbiór materii, bedzie przyczynia³ siê do powstawania wtórnego pola magnetycznego, które bêdzie wynikiem reakcji w³asnych pól magnetycznych zbioru, przecinaj±cego przestrzenn± siatkê magnetyczne± wszech¶wiata.

2/ Przemieszczaj±cy siê w przestrzeni kosmicznej zbiór materii, który dodatkowo wiruje wzglêdem w³asnej osi, wytworzy wielokrotnie silniejsze wtórne pole magnetyczne – grawitacyjne.

 

                        POLE OCHRONNE PLANETY

 

3/ W przypadku gdy takim zborem bêdzie planeta, która posiada j±dro ¿elazne, to w jej wtórnym polu magnetycznym – grawitacyjnym powstanie magnetyczne pole zamkniête p³aszczem. Pole takie, wytwarza wiruj±ce j±dro ¿elazne a p³aszcz jest efektem konsensusu potencja³u grawitacyjnego i ekspansii pola tworzonego przez j±dro planety. Wokó³ naszej planety istnieje takie pole magnetyczne, chroni ono biologiê, przed zabójczym promieniowaniem wysy³anym przez ró¿ne ¼ród³a kosmiczne w tym przez s³oñce i inne gwiazdy.

 

 

                             MAGNETYCZNY ZEGAR

 

Ciemna materia i jej magnetyczny efekt w postaci przestrzennej siatki magnetycznej, tworz± harmoniê w ca³ej przestrzeni fizycznej wszech¶wiata. W tej przestrzeni czas nie istnieje, inaczej mówi±c – czas nie biegnie. Zaistnienie ruchu w tym ¶rodowisku spowoduje miejscowy stan chaosu a tym samym uruchomiony zostanie bieg czasu. W momencie, kiedy przyczyna chaosu – ruchu ustanie stan chaosu stopniowo zaniknie i czas przestanie biec. Do zaistnienia chaosu w uspokojonym – harmonijnym ¶rodowisku wszech¶wiata, niezbêdny jest potencja³ w postaci poruszaj±cej siê materii, która musi byæ dostarczona z poza tego ¶rodowiska. Taka si³a twórcza nie mo¿e zaistnieæ - powstaæ w ¶rodowisku fizycznym, ¶rodowisku które jest w stanie spoczynku i harmonii.

 

Czas jest ¶ci¶le zwi±zany z ruchem, chaos jest objawem ruchu, inaczej mówi±c, zegar jest miernikiem stanu chaosu. Stan chaosu jest wymiernikiem stanu ewolucji ¿ycia we wszech¶wiecie, ¿ycia, które zaistnieje tylko w miejscu i obszarze przestrzeni wszech¶wiata, gdzie potencja³ twórczy osi±gnie swój zakres wp³ywu.

 

             POCZ¡TEK CHAOSU WE WSZECH¦WIECIE

 

Przyjêta przez naukê teoria mówi o pocz±tku, który objawi³ siê w postaci wielkiego wybuchu. Taka teoria nie jest zgodna z istnieniem w przestrzeni ¶rodowiska ciemnej materii. Teoria wielkiego wybuch jest teori± prawdopodobn± a z kolei istnienie ciemnej materii, zosta³o przez naukowców okre¶lona jako stan fizyczny istniej±cy. S± to dwie teorie naukowe, które siê wzajemnie wykluczaj±.

 

Mo¿na przyj±æ, ¿e pocz±tek ewolucji wszec¶wiata, posiada cechy wp³ywu zewnêtrznego. Bior±c pod uwagê istniej±ce objawy ¿ycia we wszech¶wiecie, zewnêtrzny wp³yw powinieñ posiadaæ dwie podstawowe cechy ingerencji w ¶rodowisko ciemnej materii.

1/ Powinna to byæ ingerencja poczyniona poprzez materiê bardzo silnie przemagnesowan± o nies³ychanej gêsto¶ci i pêdzie posiadaj±cym tempo nad¶wietlne.

2/ Taka ingerencja powinna rozpocz±æ siê w centralnym miejscu kulistej przestrzeni wszech¶wiata.

3/ Pierwsz± czynn±¶ci± w procesie ingerêcji, powinno byæ utworzenie centralnej masy jako wiruj±cego j±dra wszech¶wiata.

4/ Kolejn± czynn±¶ci± bêdzie wyrzucenie z powierzchni wiruj±cego j±dra strumienia wskazywanej wy¿ej materii w przestrzeñ wszech¶wiata. Tu moment wyrzutu mo¿e byæ okre¶lany mianem wielkiego wybuchu. Ilo¶æ materii jak± powinien przenie¶æ strumieñ musi posiadaæ masê  wiêksz± ni¿ dziewiêciokrotna masa widocznych i niewidocznych gwiazd jakie z jego przyczyny powstan±. Z matematyki liczb szczególnych "zwanych liczbami ¶wiêtymi" wynika, ¿e takich strumieni w przestrzeñ wszech¶wiata, powinno zostaæ wyrzuconych dziewiêæ (przy opisie konstrukcji zegara magnetycznego ewolucji wszech¶wiata przedstawiê uzasadnienie tej liczby strumieni).

5/ Wyrzuty strumieni powinny nastêpowaæ w równych odstêpach k±towych, co 40 stopni ka¿dy.

6/ Konsesnus si³y przyci±gania j±dra i potencja³u biegu strumienia, powinien spowodowaæ bieg spiralny i powrót do j±dra po o¶miu okr±¿eniach. Uderzenie powrotne strumienia bêdzie w miejscu kolejnego wyrzutu strumienia, jednak w czasie gdy pozosta³e strumienie ju¿ bêd± w przestrzeni.

7/ Pierwsze powrotne uderzenie strumienia otworzy drug± jednostkê czasow± wszech¶wiata.

8/ Bieg strumienia w ¶rodowisku fizycznym ciemnej materii, napotka opór i z tej przyczyny w momentach krytycznych przeci±¿eñ, okre¶lone masy bêd± siê odrywa³y od g³ównego kierunku biegu strumienia.

9/ Bêd± powstawa³y zawoje, które w odpowiednich miejscach utwo¿± wiruj±ce Czarne Dziury, jako J±dra przysz³ych galaktyk.

 

Dziewiêæ takich takich spiralnych szlaków, z których ka¿dy posiada cztery zwoje rozwijaj±ce i cztery zwoje zwijaj±ce, utworzy konstrukcjê Magnetycznego Zegara Ewolucji Materii Wszech¶wiata. W przestrzeni ciemnej materii narodz± siê galaktyki, zlokalizowane w obrebie szlaku spiralnego. W stosunku do ca³ej przestrzeni zajm± one tylko znikomy obszar i w ich obrêbie bêdzie bieg³ czas. Poza nimi w przestrzeni ci±gle u¶pionej masy ciemnej materii, nie bêdzie biegu czasu. W tym miejscu ponownie naukowcy potwierdzaj± moj± teoriê, dotycz±c± budowy wszech¶wiata i zegara magnetycznego. W ostatnich latach, poza zbiorami galaktycznymi odkryta zosta³a niezmierzona "czarna pró¿nia". Taka czarna pró¿nia, to nic innego ni¿ ciemna materia poza obrze¿ami zbiorów galaktycznych powsta³ych w obrêbie jednego szlaku strumienia.

 

Równie¿ kwestia "rozszerzania siê wszech¶wiata", która mówi, co zosta³o potwierdzone obserwacjami w przestrzeni kosmicznej, ¿e nasz wszech¶wiat siê rozszerza, potwierdza teoriê istnienia i ewolucji obszaru wokó³ strumienia. Takie zaobserwowane rozszerzanie to nic innego jak ekspansja materii ¶wietlnej i innego rodzaju cz±stek, które powstaj± w obszarze ewolucji gwiazd, przy szlaku strumienia.

 

 

 Andrzej Struski de Merowing.

 Wspó³praca Magdalena Struska de Merowing.

 

23.10.2011r.Wszelkie Prawa Zastrze¿one. Kopiowanie artyku³u dozwolone jedynie w ca³o¶ci oraz za pisemn± zgod± autorów tekstu.

 

 

W najbli¿szym czasie zapraszamy do przeczytania kolejnych czê¶ci     artyku³u dotycz±cych powy¿szego tematu.