> Strona gwna > Artyku³y
T³umacz Strony/Translator Site
Kalendarz
Listopad 2017
P W C P S N
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30
ARTYKU£Y - ARTICLES Ab ovo usque ad mala
Nostradamus
MONDE UNIVERS CRÉATION
Materia?y nades?ane
do redakcji portalu
redakcja portalu nie
ponosi odpowiedzialnosci
za nadeslane materia?y




Artyku? pilotuj?cy ksi??k? Watykan Zdemaskowany - Papie? musi umrzec



Afera Banco Ambrosiano



Koniec ery ryb cz.1-tajemnicza wiedza majów
Koniec ery ryb cz.2- Naukowcy dowodza

 

Pedofilia i Satanizm... cz1     
Pedofilia i Satanizm...cz2
  
 


NOSTRADAMUS VATINICIA CODE 





NOSTRADAMUS VATINICIA CODE [ ENG ]



Chro?my nasze dzieci -
Plaga spo?ecze?stwa -
Pedofilia


Prof. Adam Gierek: S?o?ce zniszczy Ziemi?!
 
 

Ks. Piotr Natanek oskar?a Watykan




Afery za Spi?ow? bram?

 

Platon byl o krok, od tajemnicy „ciemnej materii”
Data 12/04/2010 19:31  Autor Andrzej Struski  Klikni 2217  Jzyk Polish
 

Platon by³ o krok, od tajemnicy „ciemnej materii”
 

Bry³y Platoñskie s± zbiorem ukazuj±cym piêæ form przestrzennych, jedna z nich czworo¶cian regularny stanowi istotny element tezy Platona, która mówi o budowie materii.

Gdy czytamy tezê, ujêt± wraz z opisem bry³ platoñskich cyt, „Materia zbudowana jest z ca³ostek i nie jest podzielna, a ca³ostki te maj± charakter idealny. Nie s±, bowiem cia³ami sta³ymi, lecz figurami geometrycznymi” mo¿emy spojrzeæ w ¶wiat „ciemnej materii”.

Platon w tej tezie ukazuje piêæ kwestii, które dotycz± istoty wskazywanej materii:
W pierwsze kwestii, „Materia zbudowana jest z ca³ostek” mówi o budowie materii i wskazuje na „ca³ostki” jako jej modu³ konstrukcyjny.
W drugiej, „i nie jest podzielna”, twierdzi, ¿e materia zbudowana z ca³ostek jest niepodzielna.
Trzecia kwestia, „a ca³ostki te maj± charakter idealny” jest wskazaniem na „idealne” proporcje w formie budowy pojedynczej ca³ostki.
W czwartej, z kolei „Nie s±, bowiem cia³ami sta³ymi” odnosi siê do stanu fizycznego tej materii. Takie okre¶lenie mówi nam, ¿e „ca³ostki” istniej± w postaci materialnej, lecz ich stan (wed³ug naszego pojêcia), nie posiada charakteru materii sta³ej.
Pi±ta kwestia, „lecz s± figurami geometrycznymi” w kontek¶cie do pierwszej czê¶ci zdania „Nie s±, bowiem cia³ami sta³ymi” dotyczy budowy przestrzennej „ca³ostki”, jako formy „idealnej”, która w zbiorze tworzy „materiê niepodzieln±”.

Ca³ostki jako modu³y konstrukcyjne niepodzielnej materii.

„Materia zbudowana jest z ca³ostek”, które s± figurami geometrycznymi w postaci idealnej formy przestrzennej i tworz± one niepodzielny zbiór materialny.

„Materia zbudowana jest z ca³ostek i nie jest podzielna” uzyskuje ona, takie cechy dziêki jednorodnej budowie i wyj±tkowej spoisto¶ci wewnêtrznej ca³ostek. S± one wzajemnie idealne, zarówno w postaci swej formy, jak i wielko¶ci a wewnêtrzna spoisto¶æ ka¿dej ca³ostki, przydaje materii cech plastycznej masy.

„Materia zbudowana jest z ca³ostek i nie jest podzielna, a ca³ostki te maj± charakter idealny.” Ca³ostki s±; „figurami geometrycznymi”, które „maj± charakter idealny”.
Idealny charakter budowy sk³adowych modu³ów konstrukcyjnych „niepodzielnej materii” w postaci „figur geometrycznych”, ¶wiadczy o tym, ¿e te modu³y musz± posiadaæ najprostsz± formê i regularn± budowê. Czworo¶cian regularny, jest najprostsz± przestrzenn± form± geometryczn±. Wystarcz± cztery zbiory masy, które posiadaj± odpowiedni potencja³ magnetyczny, by powsta³ wewnêtrznie spójny modu³. Je¿eli te cztery zbiory masy, s± idealnej wielko¶ci, utworz± modu³ idealny, czworo¶cian, który na ka¿dym swoim wierzcho³ku posiada taka sam± cz±stkê masy.
Du¿y potencja³ magnetyczny daje spoisto¶æ modu³u, jednakowa wielko¶æ masy wierzcho³kowej idealn± figurê geometryczn± a efekt w postaci ca³ostki wystêpuj±cej w praktycznie nieograniczonej ilo¶ci materiê niepodzieln±.


Rys1 Model przestrzenny czworo¶cianu regularnego.

Materia niepodzielna.

„Materia zbudowana jest z ca³ostek i nie jest podzielna, a ca³ostki te maj± charakter idealny. Nie s±, bowiem cia³ami sta³ymi, lecz figurami geometrycznymi”

„Idealny” charakter geometryczny, posiadaj± tylko figury regularne a najprostsz± z wszystkich „figur geometrycznych”, jest czworo¶cian, którego wszystkie krawêdzie posiadaj± jednakow± d³ugo¶æ. Wskazywana przez Platona „ca³ostka”, to nic innego jak uformowany w postaæ czworo¶cianu regularnego zbiór pierwotnej materii. Ta pierwotna materia (abstrahuj±c od tego, jaka by ona nie by³a), tworzy czworo¶cian w taki sposób, ¿e si³y magnetyczne stabilizuj± jej zbiory w punktach wierzcho³kowych bry³y.
W taki sposób powstaje konstrukcja przestrzenna, w której materia znajduje siê tylko na wierzcho³kach, po³±czonych ze sob± si³ami magnetycznymi. Taka bry³a, mo¿e ³±czyæ siê z innymi czworo¶cianami o identycznych, lub zbli¿onych parametrach. Po³±czenie nastêpuje poprzez przyci±ganie magnetyczne.

Taki materialny modu³ spójno¶æ postaci czworo¶cianu, po³±czonego magnetycznie wykazuje du¿± spójno¶æ wewnêtrzn±. Z kolei wzajemne wierzcho³kowe po³±czenia takich modu³ów w przypadku wyst±pienia si³y destrukcyjnej, jaka mo¿e wyst±piæ w ¶rodowisku materii roz³±cz± siê w pierwszej kolejno¶ci. Natomiast modu³y zachowaj± swoja pierwotn± formê. Ponowne po³±czenie modu³ów, na powrót utworzy zbiór przestrzenny o takim samym charakterze.

Takie cechy fizyczne materii, zbudowanej z modu³ów o postaci czworo¶cianów regularnych, spe³niaj± wskazanie Platona, które mówi, ¿e ta materia jest „niepodzielna”.
W podobny sposób mo¿na okre¶liæ „niepodzielno¶æ” cieczy lub gazu. Je¿eli zastosujemy ingerencjê obcym cia³em sta³ym w przestrzeñ wodn± a nastêpnie usuniemy tê przyczynê zak³ócenia, materia wodna powróci do swego poprzedniego stanu fizycznego. Takie zachowanie siê cieczy mo¿emy okre¶liæ jako cechy materii niepodzielnej. To porównanie nie jest do koñca w³a¶ciwe, ciecz lub gaz, mo¿na rozdzielaæ i zmieniaæ jej stan fizyczny poprzez stosowanie ró¿nych oddzia³ywañ, np. temperatury i ci¶nienia.

Podobnie jak woda i gaz, mo¿e zachowywaæ siê materia, któr± wskazuje Platon. Nie mo¿na wykluczyæ jakiej¶, jeszcze nieznanej formy fizycznej, która ingeruj±c w ¶rodowisko „materii zbudowanej z ca³ostek”, czê¶æ jej modu³ów oddziela od ca³o¶ci a po zakoñczonej ingerencji materia ³±czy siê na powrót, przywracaj±c jednorodny stan fizyczny.

„Ca³ostki nie s±, bowiem cia³ami sta³ymi, lecz figurami geometrycznymi,” jednak musz± byæ zbudowane z cz±stek materialnych, bo nie utworzy³by figur geometrycznych.

Sprawa, ¿e ca³ostki s± zbudowane z cz±stek materialnych jest oczywista, lecz zachodzi pytanie, z jakiej materii zbudowane s± te ca³ostki?
Tu otwiera siê szczególna kwestia, która ukazuje nam materiê nie sta³±, zbudowan± z ca³ostek, te z kolei wskazywane s± jako formy geometryczne a wiêc posiadaj± raczej stabiln± postaæ. Inaczej mówi±c ca³ostki s± bardziej sta³e ni¿ materia, któr± tworz±.

Podobny charakter posiada tak¿e woda, ca³a ciecz mo¿e byæ dzielona na dowolne zbiory, jak równie¿ przechodziæ w ró¿ne stany, jednak zawsze podstawowa cz±stka sk³adowa wody pozostaje nienaruszona. Pierwiastek charakteryzuje siê du¿o wiêksz± odporno¶ci± na zmiany, wywo³ane zewnêtrznym oddzia³ywaniem, ni¿ materia w postaci wody. Ta sprawa dotyczy praktycznie ka¿dej materii, któr± mo¿na dzieliæ a¿ do atomu. Inaczej przebiegaj± zmiany w zakresie zmiany stanu samego atomu, do przeprowadzenia takiej zmiany, niezbêdne s± wiêksze si³y i inne sposoby.

Podobnymi cechami charakteryzuje siê wskazywana przez Platona jednostka sk³adowa materii niesta³ej i niepodzielnej „ca³ostka”. Jest bardziej odporna na destrukcje ni¿ materia, która z takich jednostek powstaje.
Jest to cecha nies³ychanie korzystna dla ca³okszta³tu ewolucji wszech¶wiata, albowiem gwarantuje zachowanie powtarzalno¶ci odnawiaj±cych siê kolejnych form w procesie zmian ewolucyjnych.

Znane s± w fizyce trzy stany materii, stan sta³y, ciek³y i gazowy. Istnieje równie¿ stan eteryczny materii, który odnosi siê do ¶rodowisk rozrzedzonych bardziej ni¿ gaz. Ciemna materia, jest rozpoznan± mas±, która istnieje w naszym otoczeniu jako dominuj±ca wielko¶æ masy ca³ego wszech¶wiata. Jej cechy fizyczne jeszcze nie zosta³y okre¶lone i z tej przyczyny, nie ma ona przypisanego w³a¶ciwego dla niej, stanu fizycznego.

Rozpoznanie istnienia masy ¶wiadczy, ¿e jest to materia i posiada odpowiedni dla niej stan fizyczny. Wskazanie Platona, mówi o materii, któr± charakteryzuje jedna bardzo istotna kwestia. Materia ta posiada jednorodn± budowê o charakterze krystalicznym - modu³owym, przy czym wszystkie cz±stki sk³adowe takich modu³ów musz± byæ identycznej wielko¶ci „ca³ostki te maj± charakter idealny”. Istotnym brakiem w okre¶leniu stanu fizycznego „Ciemnej materii” wskazanej przez naukowców i materii wskazanej przez Platona jest brak skali wielko¶ci jednego modu³u – „ca³ostki”.

Bior±c pod uwagê fakt istnienia we wszech¶wiecie ró¿norodnych form materialnych z tymi o charakterze eterycznym w³±cznie, nale¿y przyj±æ tezê, ¿e one wszystkie pochodz± z jednego pra¼ród³a. ¯adna ze znanych form materii nie posiada budowy fizycznej, która odpowiada opisowi Platona. Natomiast wszystkie mog± pochodziæ ze ¼ród³a, którym jest materia odpowiadaj±ca tym opisom. Skala wielko¶ci jednego modu³u musi byæ, wielokrotnie mniejsza od najmniejszej znanej nauce cz±stki, jednak rzeczywista wielko¶æ jest pojêciem abstrakcyjnym. Ca³ostka musi byæ mniejsza od najmniejszej znanej nauce cz±stki od kilku do milionów razy. Ta abstrakcja oceny skali wielko¶ci nie umniejsza faktu, ¿e taka materia istnieje a jej obecno¶æ wokó³ nas stwierdzili ju¿ naukowcy.

Istnienie ciemnej materii, jako pra¼ród³a wszelkiej materii wszech¶wiata stawia j± w szczególnej pozycji na drodze ewolucji wszech¶wiata. A co najistotniejsze teza, która materiê wskazywan± przez Platona stawia jako pra¼ród³o, eliminuje mo¿liwo¶æ wyst±pienia wielkiego wybuchu jako pocz±tku ewolucji materii wszech¶wiata. Wystêpowanie przestrzeni wype³nionej ciemn± materi±, która posiada jednorodny charakter budowy fizycznej w tym samym miejscu i czasie, co zdarzenie, jakim mia³by byæ destrukcyjny wybuch w ¿adnej mierze do siebie nie pasuje.

Wnioski z tezy Platona

1 Charakter geometryczny ca³ostek, jako wzorzec geometrii przestrzennej a cz±steczki tworz±ce ca³ostkê jako matematyczny pierwowzór jednostki masy.

2 Przestrzeñ geometryczna materii, jest zbiorem odcinków, gdzie ka¿dy z nich okre¶la odleg³o¶æ pomiêdzy dwoma zbiorami masy bior±cymi udzia³ w budowie jej konstrukcji.

3 Jednostki sk³adowe materii, zawsze s± stabilizowane polami magnetycznymi na wierzcho³kach geometrycznej konstrukcji ca³ej masy materialnej.

4 Ciê¿ar w³a¶ciwy materii, wynika ze stopnia zagêszczenia jednostek sk³adowych materii (zbiorów), rozlokowanych na wierzcho³kach jej formy geometrycznej.

5 Charakter stanu fizycznego materii, zale¿y od wielko¶ci jej przestrzennych zbiorów sk³adowych i odleg³o¶ci pomiêdzy tymi zbiorami.

Materia, któr± opisa³ Platon, posiada zbiory przestrzenne posiadaj±ce jednakow± wielko¶ci masy, które odpowiadaj±, jednej jednostce (najmniejsza mo¿liwa jednostka masy, wystêpuj±ca w konstrukcji materii wszech¶wiata). D³ugo¶æ wszystkich odcinków w zbiorze jest identyczna. Odleg³o¶ci pomiêdzy wierzcho³kami w konstrukcji geometrycznej ca³ostki - zbioru, s± determinowane potencja³em ich pola magnetycznego. Ta materia posiada najmniejsz± z mo¿liwych masê w³asn±. Posiada równie¿ tylko jedn± d³ugo¶æ miêdzy wierzcho³kow±, odcinek „AB”

Odcinek „AB” jest pierwotnym wzorcem geometrycznym, a jednostka wierzcho³kowa ca³ostki, pierwowzorem matematycznym masy wszelkiej materii wszech¶wiata.

Materia ewoluuj±ca we wszech¶wiecie, wystêpuje w takim zagêszczeniu masy, która pomiêdzy zbiorami posiada wolne przestrzenie. W stanie fizycznym materii, gdzie wolne przestrzenie pomiêdzy zbiorami nie wystêpuj±, proces ewolucji materii nie dzia³a. (Pojêcie fizycznego stanu zagêszczenia, jednego zbioru w konstrukcji geometrycznej przestrzeni materii, równie¿ mówi o wolnych przestrzeniach w takim zbiorze.) W konkluzji do sprawy zagêszczenia ewoluuj±cej materii, nale¿y przyj±æ taki jej stan fizyczny, w którym nigdy nie dochodzi do zupe³nego jej zagêszczenia.

© Struski Andrzej de merowing