> Strona główna > Artykuły
Tłumacz Strony/Translator Site
Kalendarz
Marzec 2017
P W Ś C P S N
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31
ARTYKUŁY - ARTICLES Ab ovo usque ad mala
Nostradamus
MONDE UNIVERS CRÉATION
Materiały nadesłane
do redakcji portalu
redakcja portalu nie
ponosi odpowiedzialnosci
za nadeslane materiały




Artykuł pilotujący książkę Watykan Zdemaskowany - Papież musi umrzec



Afera Banco Ambrosiano



Koniec ery ryb cz.1-tajemnicza wiedza majów
Koniec ery ryb cz.2- Naukowcy dowodza

 

Pedofilia i Satanizm... cz1     
Pedofilia i Satanizm...cz2
  
 


NOSTRADAMUS VATINICIA CODE 





NOSTRADAMUS VATINICIA CODE [ ENG ]



Chrońmy nasze dzieci -
Plaga społeczeństwa -
Pedofilia


Prof. Adam Gierek: Słońce zniszczy Ziemię!
 
 

Ks. Piotr Natanek oskarża Watykan




Afery za Spiżową bramą

 
DSS - Zwoje znad Morza Martwego cz1
Data 13/04/2010 16:12  Autor Magdalena Struska  Kliknięć 10538  Język Polish
 

DSS- Zwoje znad Morza Martwego

Przez wzgląd na Syjon nie umilknę, przez wzgląd na Jerozolimę nie spocznę, dopóki jej sprawiedliwość nie błyśnie jak zorza i zbawienie jej nie zapłonie jak pochodnia. {Ks. Izaj.62,1}.
 
W latach 1947-1956 znaleziono teksty oraz dokumenty fragmentaryczne datowane na ok. III w przed Chr. Do VIII, po Chr.


Termin „Zwoje z Qumran” w zawężonym zakresie odnosi się do 11 grot położonych w siedmiu głównych rejonach wzdłuż północno-zachodniego wybrzeża Morza Martwego miejscowościach: Qumran, Masada, Wadi Murabba’at, Nachal Chewer, Nachal Celim, Nachal Miszmar, Chirbet Mird.

W dniach 10-23 marca 1952 roku archeolodzy sprawdzali ok.273 pieczar i grot znajdujących się w tym rejonie mniej więcej na obszarze ok. 8 km od Hajar-el-Ashah {hebr.Eben habbohen lub „kamień Bohan”, joz 15:6} do Ras Feszcha. Ślady wskazujące na to, że groty były niegdyś zamieszkane odnaleziono w zaledwie 39 grotach, a ok. 25 zawierało przedmioty i naczynia gliniane. Natomiast materiał pisemny znajdował się tylko w 11 grotach.


Qumran- arabska współczesna nazwa stosowana w odniesieniu do Chirbet i Wadi Qumran.

Khirbeh { arab.} znaczy „kamienne ruiny”,  a wadi znaczy „wyschnięte łożysko potoku”, co jest odpowiednikiem hebrajskiego Nachal.

Wykopaliska w Chirbet Qumran

W latach 1951-1956 prowadzono prace wykopaliskowe pod kierunkiem. De Vaux OP- dyrektora Ecole Biblique et Archeologique Francaise w Jerozolimie.

Dokonano wówczas 3 zasadniczych odkryć:
  1. Cmentarz,zajmujący wschodnią część płaskowyżu {od ośrodka wspólnoty oddzielał go długi mur}.
  2. Ośrodek wspólnoty w zachodniej części płaskowyżu, wiele pomieszczeń warsztatów rzemieślniczych oraz pozostałości po wieży.
  3. Ruiny akweduktu, który dostarczał wodę z Wadi Qumran do ośrodka Wspólnoty.
Związek z Chirbet Qumran miało 25 grot, w których przypuszczalnie żyli członkowie wspólnoty. Z wymienioną miejscowością powiązane były także dwa obszary gospodarcze :

Pierwszy z nich to obszar leżący powyżej klifu Buqei oraz drugi leżący ok. 1,25 km na południe w pobliżu ‘Ain Feszcha { źródło lekko słonej wody}.

Materiały pisemne, które znajdowały się w grotach od 4-10 znajdowały się wzdłuż południowej krawędzi płaskowyżu. Natomiast groty 1-3 oraz 11 były o wiele bardziej oddalone o ponad 1km na północ od centrum wspólnoty.

Grota1.

Brak dowodów na tom że grota ta była zamieszkała. Istnieją przypuszczenia, iż służyła ona wyłącznie za magazyn. Rękopisy znajdujące się w tej grocie były owinięte w płótna i złożone w dzbanach.

Archeolodzy wydobyli z tej jaskini około 70 tekstów fragmentarycznych { niektóre z nich spokrewnione były z siedmioma głównymi rękopisami, które to odkryto w 1947 roku}.

Rękopisy z groty 1 odkrył beduiński chłopiec- pasterz prowadzący swoje stado kóz i owiec do wodopoju przy źródle ‘Ain Feszcha. Chłopiec zwał się Muhammad ed- Dhib {co oznacza Muhammad Wilk}, był członkiem plemienia Beduinów Ta ‘amireh.

Jak doszło do odkrycia 1 groty?

W czasie wędrówki jedno ze zwierząt zbłądziło, wówczas chłopiec zaczął go szukać- dostrzegłszy otwór w klifie , nieco ponad 1km na północ od Chirbet Qumran, wrzucił do jego wnętrza kamień , a słysząc, iż wydaje on osobliwy dźwięk, postanowił zbadać teren. Następnego dnia wrócił do groty w towarzystwie kolegi. Gdy weszli do groty ukazał im się widok glinianych dzbanów z pokrywami, w których owinięte były w płótna zwoje. Siedem głównych rękopisów pochodzi właśnie z tej groty.

Grota 1 znajdowała się na terytorium mandatu brytyjskiego w Palestynie, obejmował on dość spory obszar od zachodniego brzegu Morza Martwego do Morza Śródziemnego.

W tym czasie państwo Izrael nie istniało, powstało dopiero 14 maja 1948 roku kiedy to Izrael proklamował swoja niepodległość.

Siedem głównych zwojów groty 1 przechowuje się do dziś w Hechal ha- Sefer- Sanktuarium Księgi, które stanowi część muzeum Izraela w Jerozolimie.

Niektóre spośród fragmentarycznych tekstów z tejże groty stanowią własność palestyńskiego Muzeum Archeologicznego we wschodniej Jerozolimie, obecnie zwanego muzeum Rockefellera.. W posiadanie pozostałych należących do Ecole Biblique weszła Bibliotheque Nationale w Paryżu.


Teksty Główne z Groty nr 1.

Tekst o nazwie zwój Księgi Izajasza datowane metodą paleograficzną na lata 125-120 przed Chr, a metodą węgla 14 C na 202-107 r. przed Chr.

Jest on w zasadzie kompletny pomijając kilka ubytków u dołu paru kolumn. Zwój ten mierzy 10,5 cala wysokości i 24,5 stopy długości zapisany na siedemnastu kawałkach pergaminu z baraniej skóry zszywanej razem o 54 kolumnach różnej szerokości.

Rękopis Księgi Izajasza - datowany jest paleograficznie na koniec I wieku przed Chr. Jest tekstem fragmentarycznym i zawiera części rozdziałów: 7-8; 10;12;13;15;16;19;20;22;23;;24; 25; 19;30;35;37-41;43-51;

Reguła Zrzeszenia { Wspólnoty}- Serek hayyachad, zwana również Podręcznikiem Dyscypliny, jest wierną kopią Księgi Reguły Wspólnoty spisaną duktem hasmonejskim, a jej datowanie ustalono na ok.100-75 r. przed Chr. Zawiera ona 11 kolumn pisma hebrajskiego sekty. W grocie 4 odkryto 11 tekstów fragmentarycznych kopii Reguły Wspólnoty.

Zwój Wojny- Milchamah. Napisany został pismem herodiańskim , zawiera obszerny zbiór pouczeń określających postępowanie „Synów Światłości” przeciw „Synom ciemności”.

Hymny- Hodayot, zwane potocznie Psalmami Dziękczynnymi. Dużo spośród nich zaczyna się słowami: ”odeka adonaj” znaczy „dziękuję ci panie”.

Datowanie paleograficznie wskazuje na lata 50 przed Chr.do 68 po Chr .natomiast metodą węgla 14 C od 21 r. przed Chr do 61.r po Chr. Tekst kopii tej został sporządzony pismem herodiańskim i tworzy go około 25 hymnów .

Peszer Habaqquq [komentarz} do księgi Habakuka. Złożony jest z 13 fragmentarycznych kolumn cytującym tekst i komentuje go.

Apokryf Księgi Rodzaju to aramejski dokument datowany metodą paleografii na koniec I w. przed Chr.a metodą węgla 14 C na okres 73 przed Chr. do 14 po Chr.

Tekst rozpoczyna się od opowiadania o Nefilim {stróżach}, opowiada o narodzinach niezwykłego dziecka { prawdopodobnie. Noego}, o potopie i historii Abrahama.

Oprócz wymienionych powyżej tekstów Głównych z groty 1 pochodzą jeszcze 72 teksty fragmentaryczne,  z których 15 to pisma biblijne. Z pism niebiblijnych na uwagę zasługują trzy peszarim: do Sofoniasza, Michaesza oraz psalmów; a także dwa dodatki {apendyksy}- Zbiór Błogosławieństw

- oraz dodatek do Reguły Zrzeszenia – Reguła Zgromadzenia.

Groty 2,5,11.

Znajdowały się w tych grotach przedmioty wskazujące na oznaki zasiedlenia; podejrzewa się że rękopisy odkryte wówczas stanowiły pozostałości biblioteki ludzi tam zamieszkujących.

Grotę 2 odnaleźli Beduini.W 1952 roku, spostrzegli oni nietoperza wlatującego do szczeliny w urwisku, na południe od groty 3, którą to szczelinę odsłonili. Grota wypełniona była guano. Zaczęli ją dokładnie plądrować zabierając wiele wartościowych rzeczy.

Archeolodzy odzyskali kilka fragmentów, które potem posłużyły do weryfikacji kupowanych następnie tekstów od Beduinów .

Odkryto tutaj 18 tekstów Starego Testamentu: Kpł 11,22-29, datowany paleogr. na drugą poł II w. przed Chr.; Deutero-Kanoniczną Księgę Syracha 6,14-15.; 6,20-31;

W grocie natrafiono na 15 tekstów fragmentarycznych niebiblijnych. w których min. Znajdują się dwie kopie hebrajskiego tekstu Jubileuszy i aramejski opis Nowego Jeruzalem.

Grota 3.

 Został odkryta przez archeologów w marcu 1952 roku

Zwój Miedziany z tejże groty oraz kilka fragmentów z groty 1 znajduje się w Muzeum Departamentu Starożytności w stolicy Jordanii- Ammanie.

Znaleziono 14 tekstów fragmentarycznych z czego trzy były biblijne:Ez.16,31- 33; Ps2,6-7; Lm1,10-12; 3,53- 62. oraz jedenaście niebiblijnych min. Peszer – komentarz do Księgi Izajasza1,1.

Zwój Miedziany na którym wyryto w 12 kolumnach tekst zawierający listę miejsc, gdzie zakopano skarby { drogocenne przedmioty, srebro, złoto, pieniądze- 4600 talentów srebra i złota}.

Grota 4.

Odkryta została przez Beduinów we wrześniu 1952 roku

Grota była położona na południowym krańcu płaskowyżu . Nie pochodzi z niej ani jeden kompletny zwój, lecz ok. 15 tys fragmentów, które wydobyto spod gruzów o ponad metrowej wysokości. Zwoje te nie były owinięte w płótna ani też złożone w dzbanach.

Wyglądały jak porzucone lub ukryte w pośpiechu.

Przypuszcza się że miało to miejsce w 68r. po Chr. kiedy centrum owe miało zostać zburzone przez maszerujących Rzymian ku oblężeniu Jerozolimy.

Jak odkryto rękopisy z groty 4?

Grotę ta odkryli Beduini. Pewien starzec z ich plemienia opowiedział im historyjkę.

Widział on mianowicie zranioną kuropatwę wlatującą do otworu, który znajdował się w południowej krawędzi marglowego płaskowyżu, na którym leży Chirbet Qumran.

Beduini weszli do groty i zaczęli ja sprzątać, co czynili do czasu złapania ich przez przedstawicieli Jordańskiego Departamentu Starożytności..

Następnie wykopaliska prowadzono przez grupę badaczy z Departamentu Sarożytności oraz Ecole Biblique i Palestyńskiego Muzeum archeologicznego.

Tysiące fragmentów z tej groty znajdują się w Scrollery w palestyńskim Muzeum Archeologicznym, w którym także przechowuje się zwoje z groty 2.

Co odkryto w Grocie 4?

- Peszer do Księgi Nahuma mierzący ok. 56 cm, fragmentaryczne teksty w liczbie ok.584- w tym 127 biblijnych.
  • Do tekstów niebiblijnych zaliczamy:
  • kopie aramejskiej I Księgi Henocha
  • 11 kopii Reguły Zrzeszenia { znanej z groty1}
  • 8 kopii Dokumentu Damasceńskiego
  • semickie oryginały niektórych spośród Testamentów Dwunastu Patriarchów
  • 12 fragm, pierwotnego hebrajskiego tekstu Księgi Jubileuszy
  • kopie Tobiasza {1 hebrajska, 4 aramejskie}
  • fragmentaryczne kopie Hymnów
  • tekst o „Synu Bożym”
  • Zbiór Błogosławieństw
  • kilka nakazów Tory
Znaleziska z tejże groty są bardzo ważnym dokumentem służącym do krytyki tekstu Starego Testamentu, a także do szczegółowego poznania podłoża palestyńskiego wielu idei Nowego Testamentu.

Grota 5.

Odkryli ja archeolodzy pracujący przy grocie 4.{ którą to pierwsi odkryli Beduini}.

Zawierała 8 protokanonicznych tekstów biblijnych a mianowicie: Pwt. 7,15-24; 8,5-9,2; 1Krl 1,1.16-17; 27-37; Iż 40,16.18-19; Am 1,3 -5; PS 119,113-120;138-142; Lm4,5 – 8.11-15; 16; 18-19; 20-22; 5,1-3; 4-12; 13; 16-17; Lm 4,17-20;

17 tekstów niebiblijnych min: kopię Reguły Zrzeszenia, Dokument Damasceński, a także ważną kopię opisu Nowego Jeruzalem.

Grota 6.

Została odnaleziona przez Beduinów we wrześniu 1952 roku..

Znaleziono w niej 7 tekstów biblijnych w piśmie paleohebrajskim: Rdz.6,13-21; Kpł 8,12-13. W piśmie kwadratowym : 1 Krl 3,12-14; 12,28-31; 22, 28-31; 2Krl 5,26; 6,32; 7,8- 10; 7,20- 8,5; 9,1-2. 19-21; PS 78,36-37; Pup1,1 – 6. 6-7; Dn 8,20-21;10,8-16; 11,33- 36. 38.

Grota zawierała 24 teksty niebiblijne : niezidentyfikowane opowiadanie, pisma prawnicze, profetyczne, liturgiczne, utwory hymniczne.

Grota 7 i 10.

Groty te odkryli archeolodzy podczas wykopalisk w Chirbet Qumran.

W grocie 7 odnaleziono 19 malutkich fragmentów spisanych w jęz. greckim, tylko dwa spośród nich udało się odszyfrować: -List Jeremiasza 43-44 oraz Wj. 28,4-7.

Grota 8.

Odnaleziono w niej tylko 4 teksty biblijne: Rdz 17,12-19; 18,20-25; PS 17,5-9,14; 18,6-9. 10-13;  Filakteriom, tekst hymniczny i Mezuzę.

Grota 9.

Pochodzi z niej mały fragment papirusowy z sześcioma literami hebrajskimi.

Groty 5, 7 i 10

Odkryto je  na przełomie lutego i marca 1955 roku.

Grota 10.

Znaleziono w niej ostrakon z dwoma literami hebrajskimi.

Grota 11.

Odkryta została przez Beduinów 1956 roku.

Przechowywano tu teksty Księgi Kapłańskiej pisane w jęz. paleohebrajskim {11 Qpaleo-lev}; Zwój Psalmów; Targum Hioba, Zwój Świątynny {11QTemple} spisany duktem herodiańskim, zachowanym w 66 kolumnach. Datowany paleograficznie na i wiek przed Chr. Lub I w. po Chr. a obecnie metodą węgla 14C na okres od 97r.przed Chr. do I w. po Chr.

Groty 2-11 stanowiły część tzw. Brzegu Zachodniego, który po zawartym rozejmie okupowany był przez Jordanię.

W 1950 roku Haszymidzkie Królestwo Jordanii zadeklarowało swoja suwerenność w gazie i na zachodnim brzegu. Trwało to, aż do wojny sześciodniowej w 1967 roku kiedy terytorium to zaczął okupować Izrael.  Natomiast uznanie praw Jordanii do brzegu Zachodniego przyjęły tylko Wielka Brytania i Pakistan.

Teksty odkryte przez Beduinów w Nachal Cheder, Nachal Celim, Nachal Miszmar znajdowały się w części pustyni Judzkiej a więc należały do państwa Izrael.


Spora część tekstów spisana była w języku hebrajskim pozostała zaś w aramejskim, oraz kilka tekstów pisanych greką.

Publikacja zwojów

Siedem zwojów głównych opublikowali uczeni izraelscy bądź  też amerykańscy.

72 teksty fragmentaryczne DJD1 opublikowano w tomie inicjującym serię DJD.

Ostatecznie w grocie 1 znaleziono 79 tekstów. Teksty z grot 2-3 i 5-10 opublikowano w DJD3. Z groty nr 2- 33 teksty, groty nr3- 15; z groty nr 5 -25, z groty nr 6 -31 tekstów, z groty nr.7 -19 fragmentów groty nr.8 -5 tekstów fragmentarycznych; z groty nr. 9- 1 fragment papirusowy . z groty nr 10 - 1 ostrakon zawierający dwa listy hebrajskie. W sumie opublikowano 130 tekstów fragmentarycznych pochodzących z grot.

W niezależnych edycjach uczeni holenderscy, izraelscy, amerykańscy opublikowali większość spośród tekstów groty 11, teksty z groty 4 w sumie – 98 opublikowano w DJD5,6,7.

Raport z roku 1991 wykazał iż ok. 80 % tekstów z groty 4 czeka na opublikowanie.

Jak Izrael nabył siedem głównych zwojów znajdujących się początkowo w grocie1?

W roku 1947 zaraz po odkryciu groty chłopiec beduiński Muhammed edh- Dhib przyniósł siedem głównych zwojów do syryjskiego szewca, także sprzedawcy antyków Chalila Iskandera Shahina {znanego pod pseudonimem Kando} i mieszkającego w Betlejem.

Kando wraz ze swoim znajomym Georgiem Isaiaha {wyznawcy Kościoła syro- jakobickiego} zanieśli cztery { spośród innych zwojów, które otrzymali } do metropolity Mar Athanasiusa Yeshue Samuela – superiora monasteru Św. Marka w Jerozolimie głowy chrześcijan syro-jakobitów .Metropolita kupił te zwoje od Kando za 24 funty.

W ten sposób zwój- Księgi Izajasza; - Reguła Zrzeszenia;- Peszer do księgi Habakuka; - Apokryf do księgi Rodzaju stały się jego własnością. Natomiast pozostałe trzy zwoje – Rękopis Księgi Izajasza; - Zwój Wojny; - Hymny {Psalmy Dziękczynne} sprzedano profesorowi Eleazarowi Lipie Sukenikowi z Uniwersytetu Hebrajskiego w zachodniej części Jerozolimy.

W lutym 1948 roku metropolita przyniósł cztery zwoje do American School of Oriental Research {obecnie nosi nazwę W.F.Albright Institute of Archeological Research} we wschodniej Jerozolimie. Jon C. Trever sfotografował trzy z nich, natomiast Apokryfu Księgi Rodzaju nie udało się rozwinąć z powodu uszkodzeń i posklejania.

Tuż po wybuchu wojny żydowsko-arabskiej metropolita zabrał cztery zwoje do Homs na terenie Syrii a potem do Bejrutu. W styczniu 1949 roku przywiózł je do USA, gdzie na kilka lat złożono je w skrzynce depozytowej banku w Nowym Jorku.

W „Wall Street Journal”  1 czerwca 1954 roku ukazało się ogłoszenie o następującej treści: „Cztery manuskrypty biblijne spośród zwojów znad Morza Martwego, datowane przynajmniej na 200 r. przed Chr. są na sprzedaż, mogą stanowić idealny dar dla instytucji religijnej bądź naukowej ze strony osoby indywidualnej lub grupy Skr.Poczt.206".  O  tym ogłoszeniu dowiedział się wicepremier Izraela {syn profesora Sukenika} Yigael Yadin,  który akurat przebywał tym czasie w USA.

I tak 1 lipca 1954 roku za pośrednictwem bankiera z Nowego Jorku kupił cztery rękopisy od metropolity za cenę 250 000 $. W dniu 2 lipca rękopisy przyniesiono do Konsulatu izraelskiego następnie przesłano je do Jerozolimy. W ten oto sposób cztery zwoje stały się własnością Jerozolimy, dołączono je do pozostałych trzech zwojów, które Sukenik nabył od Kando. Znajdują się one w „Sanktuarium Księgi” w Muzeum Izraela w Jerozolimie.

Datowanie rękopisów

Posługiwano  się dwoma metodami:

I. Paleograficzną - poprzez badanie porównawcze form starożytnych rękopisów.

Badania te w przeważającym zakresie prowadzili:S.A.Birnbaum, Frank Moore Cross, W.F. Albright Nahman Avigad, R.S. Hanson, J.T. Milik.

Datowanie określano przed wszystkimi metodami paleograficznymi gdzie tolerancja błędu wynosi +, -, 50 lat.

Manuskrypty uporządkowano według czterech kategorii głównych mianowicie:

  • archaicznej od roku ok.250 lub {koniec III w} do 150lat przed Chr.
  • hasmonejskiej od roku 150 do 30 przed Chr.
  • herodiańskiej od roku 30 przed Chr. Do 70 po Chr.
  • postherodiańskiej lub ornamentalnej od 70 do 135 roku po Chr.
II. Metodą radioaktywnego izotopu wegla 14 C.

Radioaktywny izotop węgla rozpada się w proporcjach, które można dokładnie zmierzyć niezależnie od warunków w jakich się znajduje.

Promienie kosmiczne z przedtrzeni zewnętrznej " bombardują" regularnie ziemię zmieniając azot w atmosferze ziemi w 14 C, który reagując z tlenem w powietrzu powoduje powstanie dwutlenku węgla. Rośliny czerpią większość węgla z dwutlenku węgla w powietrzu i w wodzie, zwierzęta żywią się roślinami - zatem żyjące istoty absorbują 14 C,. z kolei ten wciąż promieniuje lecz nie jest już pobierany, w istocie tworzący osad 14 C zaczyna sie rozpadaći stopniowo powraca do postaci azotu. Rozpad taki zachodzi w tempie stałym, a jego czas {zw.półokresem ], w którym połowa energii promieniotwórczej zanika daje się zmierzyć.

Margines błędu dla tej metody wynosi +,- 200 do +, - 80 lat.

Półokres dla 14 C poczatkowo obliczano na 5568 lat, potem poprawiono to na 5730 +,- 40 lat
, {dokładniej na ten temat: R.Stuckenrath "On the Care and Feeding of Radiocarbon, nature195,1962; na temat udoskonalonej metody AMS- Accelerator Mass Spectroscopy- G. Bonani i in. "Radiocarbon Dating of the dead Sea Scrolls, Atiqot 20,1991}.

Zwój Świątynny – Grota 2.

Został opublikowany w 1977 roku przez Y.Yadina we współczesnej edycji hebrajskiej, 3 tomy z dodatkiem Jeruzalem: Exploration Socjety, Archaeological Institute of the Hebrew Univwrsity , Shrine of the Book; oraz w wyd. angielskim w roku 1983 pt. The Temple Scroll, Jerusalem.

Z  groty 11 i 4 pochodzą także inne fragmenty tego tekstu.

Zwój Świątynny zawiera liczne prawa Pięcioksięgu, przekazując je w sposób rygorystyczny, przede wszystkim wymagania dotyczące czystości kulturowej. Dość szczególną uwagę poświęcono w tekście sposobowi rekonstrukcji Świątyni, stąd też nazwa tego zwoju.

„ ..zbudowana miała być wewnątrz z trzech koncentrycznych kwadratowych dziedzińców z trzema bramami w każdym murze- każda z bram powinna nosić nazwę innego plemienia Izraela, w zewnętrznych ścianach miały się znajdować pomieszczenia dla kapłanów i lewitów, na których przypadała kolej pełnienia służby ”. W omawianym zwoju jest także część,  która zawiera ścisłe reguły odnoszące się do króla.

Tak więc Zwój Świątynny składa się z 4 elementów:
  1. Żródła deuteronomicznego, niezaleznego pisma bazującego na Księdze Powtórzonego Prawa.
  2. Źródła będącego kalendarzem dni świątecznych i ich obchodów.
  3. Midraszu do deuteronomium tzn. interpretacji niektórych części Pwt.
  4. Źródła świątynnego podającego szczegóły rekonstrukcji Świątyni { tekstu pokrewnego z aramejskim opisem Nowego Jeruzalem}.

Głęboka analiza tego tekstu zawarta jest w książce: M.O Wise’a, A Critical Study of the Temple Scroll from Qumran Cave 11, Studiem In Ancien Oriental Civilization 49; Chicago,IL: Oriental Institute of the Univwrsity of Chicago, 1990.

Zwój Wojny – grota1

W roku 1955 opublikował go Sukenik, The Dead Sea Scrolls of the Hebrew University,  należą do niego fragmentaryczne teksty z groty 4 { publ. W DJD7} oraz fragmenty zwoju z groty 1.

Zwój Wojny jest regulaminem wojny czterdziestoletniej jaką członkowie zwani „Synami Światłości” mają prowadzić u kresu dni z pomocą Boga i Jego aniołów przeciw wrogom „Synom Ciemności”.

Opis ten przedstawia poszczególne formacje wojskowe, wyposażenie armii, plany bitwy, modlitwy i ekshortacje. Można nazwać go Vademecum świętej wojny w czasie ostatniego boju.

Zwój Miedziany.


Zwój ten opublikował J.T Milik w DJD 3, a w 1960 J.M Allegro, The Treasure of the Copper Scroll; The Opening and Decipherment of the Most Mysterious of the Dead Sea Scrolls; A Unique Inventory of Buried Treasure, Garden City Ny: Doubleday.

Mimo, że zwój ten nosi nazwę zwoju miedzianego, tak naprawdę nim nie jest. Jest bowiem płytą wykonaną z miedzi, którą zrolowano w dwóch kawałkach.

Inskrypcjami wyrytymi na płycie zajął się niemiecki uczony Karl Geogr. Kuhn. Miedź jednak uległa utlenieniu co spowodowało, iż zrobiła się krucha, nie dało się jej rozwinąć. Postanowiono pociąć ją między kolumnami przy pomocy piły do rozszczepiania stalówek.

Gdy ją otworzono, ukazało się na niej 12 kolumn tekstu , który stanowił listę 64 miejsc, gdzie zakopano skarby.

Podręcznik Dyscypliny – Reguła Zrzeszenia - Serek hayyachad

Po raz pierwszy wydobyty został z groty 1, natomiast w grocie nr  4 odkryto: 12 jego fragmentarycznych kopii, w grocie 5 -1 fragment tegoż dokumentu.

Pierwszą osobą, która opublikowała tekst reguły był Millar Burrows "he Dead Sea Scrolls of ST.Mark’s Monastery", Volume II, Facicle 2: Plater and transcription of the Discipline, New Haven,  CT American Schools of Oriental Research, 1951.

Reguła Dyscypliny posiada wstęp, w którym informuje o zadaniach i celu wspólnoty. 1,1-15;

W dalszej części opisuje rytuał wejścia do przymierza wspólnoty 1,16-3,12; oraz jej dogmaty tzn. Doktrynę dwóch duchów: Prawdy i Niegodziwości. 3,13-4,25;; następnie opisane są zasady życia członków wspólnoty 5,1- 6,23; potem następuję Kodeks Karny wspólnoty 6,24- 7,25; Opis wzorcowej wspólnoty pierwotnej 8,1-9,26; oraz tekst Hymnu, w którym to zrzeszenie wielbi Boga 10,1-11,22;

W grocie 1 odnaleziono dwa zakończenia tego podręcznika:

1. Reguła Całego Zgromadzenia-Mesjańska Reguła Zgromadzenia. Składa się on z 2 kolumn przepisów dotyczących:
  • reguły dla zgromadzenia na koniec czasów
  • ustalenia, które dotyczą nowo przybyłych
  • przepisy dotyczące specjalnych przypadków { starców, umysłowo chorych, kapłanów}
  • przepisy dla zastępów i członków wspólnoty w różnych wieku
  • porządek mesjańskiego zgromadzenia i uczty

2. Zbiór Błogosławieństw obejmujący:
  • błogosławieństwo dla najwyższego kapłana { prawdopodobnie Mesjasza}
  • błogosławieństwo dla bojących się Boga
  • błogosławieństwo dla księcia zgromadzenia
  • błogosławieństwo dla kapłanów
Apokryf księgi Rodzaju. Grota1.

Część tego Apokryfu opublikowali N. Avigad i Y.Yadin w  "A genesis Apocryphon: A Scroll, f rom the Wilderness of Judea", Descriptions and Contents of the Scroll, Facsimiles, Transcription and Translation of Columns II, XIX-XXII { Jerusalem: Magnes Press of the Hebrew University and Heikhal hasefer 1956}.

Apokryf ten jest formą literatury parabiblijnej opowiadającej po aramejsku historię z Księgi Rodzaju, którą przy tym urozmaicono i dodano szczegóły, relacjonujące dzieje od Noego do Abrachama.

Dokument Damasceński


Starożytny tytuł dokumentu pozostał nieznany, powszechnie jednak nazywany jest DD lub CD- Cairo Damascus lub Dokumentem Sadokitów.

Jest to zbiór dwóch dokumentów odkrytych przez Salomona Schechtera w roku 1896 w genizie synagogi Ezdrasza w starym Kairze. Solomon opublikował je jako pierwszy tom Documents of Jewish Sectaries [ dwa tomy : Cambridge. Uk:Univwrsity Press, 1910; wznowiono ze wstepem J.A. Fitzmyera, New York, Ktav, 1970}.

Tom pierwszy obecnie jest w posiadaniu Biblioteki Uniwersytetu w Cambridge, zawiera on fragmenty dzieła Sadokitów, wydane z hebrajskich manuskryptów kolekcji genizy kairskiej.

Tom drugi obejmuje „Fragmenty Księgi Przykazań Anana”.

Tekst ten odkryty w Kairze jednak stanowi pełniejsza kopię tekstu, którego fragmenty odnaleziono w Qumran w grocie nr 4.

Tekst DD dzieli się na dwie główne części :
  1. Ekshortację, która zawiera rozważania nad: historią Izraela, medytacje nad przeznaczeniem sprawiedliwych i niegodziwych, opis trzech pułapek Beliala, przedstawienie losów tych, którzy pozostają wierni przymierzu i tych którzy odstąpili od niego
  2. Konstytucje Nowego Przymierza, wewnętrzne przepisy zgromadzenia, Kodeks Karny.
Zwój Psalmów. Grota nr 2.

W roku 1956 odkupiono go od Beduinów { za ok.48000 funtów. Do roku 1961 był w posiadaniu Palestyńskiego Muzeum Archeologicznego. Nstępnie udało się American School of Oriental Research zastrzec w rządzie Jordani prawa do publikacji tego tekstu. W roku 1965 James Sanders opublikował go pod nazwą The Psalms Scroll of Qumran Cave 11, DJD4, Oxford: Clarendon a w roku 1967 Sanders wydał inna książkę z tego tematu : The Dead Sea Psalms Scroll, Ithaka, Cornel University.

Zwój ten zawiera dużą ilość psalmów kanonicznych i niekanonicznych.

PS.101,1-8; 102. 18-19; 103,1; 109,21-31; 105,25-45; 146,9- 10; 148,1-12; 121,1-8; 122,1-9; 123,1-2; 124,7-8; 125,1-5; 126,1-6; 127,1; 128,4-6; 129,1-8; 130,1-8; 131,1-8; 132,8-18; 119,1-6.15-28.37-49.59-73.82-96.105-20.128-42.150-64.171-76; 135,1-9.17-21; 136,1-16.26b; 118,1.15.16..8.9.29; 145,1-7.13-21; PS syryjski II; niebiblijna prośba o wyzwolenie; PS.139,8-14; 137,1.9; 138,1-8; Syr.51,13-20b.30; niebiblijna pochwała Syjonu { Apostrofa do Syjonu}; Ps.93,1-3; 141,5-10; 133,1-3; 144,1-7.15; PS. Syryjski III; PS.142,4-8; 143,1-8; 149,7-9; 150,1-6; niebiblijny Hymn na cześć Stwórcy; 2Sm23,7; niebiblijny tekst wymieniający kompozycje Dawida; Ps.140,1-5; 134,1-3; 151A<B czyli psalm syryjski I.

Tekst psalmów pisany jest duktem późno-herodiańskim i datuje się go na ok. I w po Chr.

Ważną rolę tutaj odgrywa dodatek kompozycji Dawida, mówi on między innymi o tym, ze ułożył on 3600 psalmów do śpiewania przed ołtarzem nad nieustanną codzienną ofiarą całopalną { Tamid} na wszystkie dni roku, dla ofiary sobót {qorban} 52 pieśni, dla ofiary początków miesiąca- nowiu- dni świątecznych- Dnia Pojednania - 30 pieśni.

Wszystkich pieśni, które wypowiedział było 446, pieśni do grania przeciw demonom- cztery, wszystkich było 4050. Wiadomo, iż Salomon ułożył 3 000 przysłów a liczba jego pieśni wynosi 1500, znaczy to, że według tego tekstu Dawid przewyższał Salomona pod względem pieśni i hymnów.

Murabba’at, Nachal,Cheder, Celin, Miszmar.

Na terenie dawnej fortecy i pałacu Herodów w Masadzie znaleziono liczne fragmentaryczne teksty spisane przez skrybów kopiujących teksty w Qumran..

Zaliczyć do nich można: fragmenty księgi Rodzaju; księgi Kapłańskiej; Powtórzonego Prawa; Ezechiela; Psalmów oraz kopia Księgi Syracha opublikowana przez Y Yadina "The ben Sira Scroll from Masada: With Introduction, Emendations and Commentary " {Jeruzalem: Izrael Exploration Socjety, 1965}.

Odnalezione teksty są dokumentami prawniczymi, opisami powstania Bar Kochby oraz hebrajskiego tekstu dotyczącego proroków mniejszych.

Hymny

Opublikował je Sukenik w DSSHU.
Tekst ten jest czymś w rodzaju modlitewnika wspólnoty z Qumran. Spisany został pismem herodiańskim, zawiera 18 kolumn oraz 66 fragmentów. Co utworzyło 25 hymnów.


Nawiązują one do przeżyć zrezygnowanego nauczyciela Sprawiedliwości a także do jego doświadczeń, składają uwielbienie też dla Boga.

Targum Hioba z groty 2.

Został opublikowany przez J.P.M van der Ploega i A.S.vander Woudea w roku 1971, ” Le targumde Jobde la grotte xi de Qumran " ,Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen; leiden:Brill.

Targum Hioba jest spisany duktem herodiańskim i pochodzi z ok. z drugiej połowy I w. przed Chr.

Targum czyli aramejskie tłumaczenie około jednej szóstej księgi Hioba, od 17,14 do42,11.oraz 37,10-42.11.

Pisanie Targumu było zakazane w pismach rabinicznych późniejszej daty {mJadaim4,5; bSzabbat 11 5a}, jest doskonałym dowodem na to, że pisanie targumu istniało w czasach przedchrześcijańskich. Targum ten jest prawie dosłownym odtworzeniem Księgi Hioba i różni się od późniejszego targumu Hioba.

Peszarim {zn. komentarz, wyjaśnienie}

Forma literacka peszeru cytuje teksty Starego Testamentu werset po wersecie komentuje je przez aktualizacje słów proroka. Jest to typ utworu sekciarskiego, który nie mógł upowszechnić się w żydowskich kręgach poza wspólnotą. Komentarz w peszarim był układany w przekonaniu, że to co wypowiedział prorok jest słuszne. Forma takiego zapisu nie była znana przed odkryciem tekstów z Qumran, dlatego różni się ona od rabinicznych pism Moszny; Talmudu i rabicznych midraszy..

Publikacja ich nastąpiła w 1979 roku, Z.P.Organ, Pesharin: Qumran Interpretations of Biblical Books,  CBQMS 8; Washington, DC: Catholic Biblical Association.

Tytuł “Syn Człowieczy” w tekstach z Qumran.

W tekstach z Qumran wystepuje zwrot „Syn Człowieczy”, lecz w żadnym z przypadków nie nie stanowi on tytułu, jaki zawarty jest w Nowym Testamencie, w którym to osobliwe wyrażenie greckie „ho hios tou anthropou ” powinno być tłumaczone następująco „{ten}syn {tego} człowieka” {the son of the man} bądź „{ten} syn człowieka” {the man ‘s son}. Forma arthrous z determinacją językową, ma miejsce bardzo często w synoptycznej tradycji, np.Mk2,10; Mt 9,6; Łk 5,24; mk 2,28.

Natomiast forma anarthrous bez rodzajnika: hios anthropou jest zastosowana np. w Ap. 1,13; 14,14 [ w stosunku do Dn7,13}; Hbr2,6 { w cyt.z Ps..8,5}; Zwrot w tej formie można uznać za semityzm, który odtwarza hebrajskie ben’adamlub aramejskiebar’enasz. W pierwszym przypadku hebrajskie ben’adam pojawia się aż 93 razy w księdze Ezechiela jako forma adresu w quasi wołaczu np. 2,1.3; i znaczy mniej więcej „O śmiertelna istoto”.

W drugim przypadku mamy do czynienia z formą ben’enosz np. w Ps 144,3, a w Regule Zrzeszenia 11,20 nad linią dodano rodzajnik: ben ha’adam.

Zwrotu tego użyto także w aramejskiej inskrypcji pochodzącej z ok.VIII wieku- Sefire 3,16-17 oraz w Dn. 7,13; które w ogMólnym sensie posiada znaczenie „istota ludzka”. Rękopisy qumrańskie zawierają również bar’enasz w przełożeniu z hebrajskiego na aramejskie znaczy „człowiek, istota ludzka” {Rdz 13,16; Hi 38,5;}.

W Palestynie przed i po Chr. Zwrot „Syn Człowieczy” był używany zarówno zarówno znaczeniu ogólnym „istota ludzka” i nieokreślonym jako „ktoś”

.Zatem Nowotestamentowy sens tego zwrotu jako tytularny nie miał odzwierciedlenia przed Chr. Co znaczyło by że teoria głosząca , iż Jezus Chrystus używa w ewangeliach tego zwrotu jako tytułu dla jakiejś oczekiwanej postaci innej niż On sam.

 

Zebrała i opracowała na podstawie źródeł {bibliografia poniżej}.
Zbiorów własnych i źródeł internetowych [zdj.} Jessica.
© MMagdalena Struska  de Merowing
Powyższy tekst jest tekstem autorskim.
Kopiowanie, rozpowszechnianie tylko za zgodą autora tekstu.


 

 Wybór bibliografii:

  1. Abecassis E. “Qumran” wyd Albatros Warszawa 2006.
  2. Abecassis E. “ Skarb Światyni”wyd Albatros Warszawa 2005.
  3. Vanderkam, James.C.” The DeadSea Scrolls Today 1994; polskie wydanie: “ Manuskrypty znad Morza martwego” przekład R.Gromadzka- Warszawawyd Cyklady 1996.- relacja o stanie badań z roku 1994.
  4. Vermes, G. „ The Dead Sea Scrolls In English : Third Edition Londyn, Penguin Group , 1987.- zawiera rzetelne przekłady większości zwojów . poprawione wydanie z roku 1995, zawiera dodatkowo 30 tekstów oraz Zwoju Miedzianego.
  5. Zdun P. „ Pieśni ofiary Szabatowej z uran i Masady” Kraków Enigmat Press, 1996.- przekład i tekst mający znaczenie do poznania angelogii i mistyki żydowskiej za czasów przedchrześcijańskich.
  6. Garcia Martinez, Florentino „The Dead Sea Scrolls Translated : the Qumran Texts In English, Leiden Brill, 1996.- wyd.2 uzupełnione; Kompletny przekład zwojów na język angielski. Wyd. pierwsze hiszpańskie Madrid : trotta 1992.
  7.  Warszawa. PAX. „Dziesięć lat odkryć na Pustyni Judzkiej.
  8. Muchowski Machowski. „rękopisy znad morza martwego” Kraków The Enigmat Press 1996.- pierwszy polski kompletny przekład zwojów.
  9. Laperrousaz, E.-M. Qoumran: L’Etablissement essenien des bords de la Mer Morte: Historie et archeologie du site, Paris Picard 1976.- niezależne studium wykopalisk w Chirbet napisane przez archeologa.
  10. Lohse, E. „ Die Texte aus Qumran: Hebraisch und Deutsch . wyd.2. Munchen: Kosel; Darmstadt: Wissenschaftliche Buchgesellschaft, 1971. - wokalizowana edycja tekstów hebrajskich z dobrym przekładem niemieckim.
  11. Kapera.Z.J. „ Półwiecze sporu o zwoje znad Morza Martwego“ Kraków The Enigma Press 1996. - udokumentowana historia publikacji rękopisowi tzw. Trzeciej bitwy o zwoje.
  12. Fitzmyer .J.A. „The Dead Sea Scrolls: Major Publications and Tools for Study” Atlanta , GA Scholars 1990.-  przewodnik bibliograficzny po problemach qumrantologii.
  13. Allegro Jon Marko, „The dead Sea Scrolls :” A Reappraisal “; wyd.2 poprawione Londyn1964.- informacje dotyczące zawartości zwojów.
  14. Joseph. A. Fitzmyer SJ.. Paulist Press, New York Mahwah 1992, wyd polskie Enigma Press Kraków “101 pytań o Qumran”.