> Strona główna > Artykuły
Tłumacz Strony/Translator Site
Kalendarz
Marzec 2017
P W Ś C P S N
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31
ARTYKUŁY - ARTICLES Ab ovo usque ad mala
Nostradamus
MONDE UNIVERS CRÉATION
Materiały nadesłane
do redakcji portalu
redakcja portalu nie
ponosi odpowiedzialnosci
za nadeslane materiały




Artykuł pilotujący książkę Watykan Zdemaskowany - Papież musi umrzec



Afera Banco Ambrosiano



Koniec ery ryb cz.1-tajemnicza wiedza majów
Koniec ery ryb cz.2- Naukowcy dowodza

 

Pedofilia i Satanizm... cz1     
Pedofilia i Satanizm...cz2
  
 


NOSTRADAMUS VATINICIA CODE 





NOSTRADAMUS VATINICIA CODE [ ENG ]



Chrońmy nasze dzieci -
Plaga społeczeństwa -
Pedofilia


Prof. Adam Gierek: Słońce zniszczy Ziemię!
 
 

Ks. Piotr Natanek oskarża Watykan




Afery za Spiżową bramą

 
HIPOTEZA DOTYCZACA LOKALIZACJI GROBOWCA JEZUSA CHRYSTUSA I MAGDALENY ORAZ SKARBU WIZYGOTOW
Data 20/01/2014 12:53  Autor Andrzej_Struski  Kliknięć 2139  Język Polish
 

                 
                                                           ODKRYCIE ARCHEOLOGICZNE 

              WSKAZÓWKI BERENGERA SAUNIERE I HENRIEGO BOUDETA

                      TWORZĄ PLAN DROGI DO GROBU I SKARBU.   

      

                        HIPOTEZA DOTYCZĄCA LOKALIZACJI GROBOWCA

                                   JEZUSA CHRYSTUSA I MAGDALENY

                                         ORAZ SKARBU WIZYGOTÓW

                                                                                        










                                                                           PRZEDMOWA

Istniejące wskazania, ukryte w historycznych przekazach pozwoliły nam, postawić hipotezę dotyczącą dokładnej lokalizacji miejsca, gdzie znajduje się grobowiec Jezusa Chrystusa i Magdaleny, oraz gdzie leżą ukryte skarby Wizygotów. Te dwie sprawy, głęboko zapadły w historię z pogranicza mitów, albo wręcz stały się mitami. Jest coraz więcej zwolenników, przyjęcia tezy, że zarówno skarb Wizygotów jak i istnienie grobu Jezusa Chrystusa i Magdaleny w Pirenejach to mityczne tematy. Skarb Wizygotów przyjmuje cechy złota - jako skarbnicy duchowych wartości i posiadania wewnętrznej obfitości. Z kolei historyczne przekazy dotyczące rodziny Jezusa i Magdaleny, krwi Świętego Graala i poszukiwanie ich wspólnego grobu, stały się źródłami nowych aspektów kultu i wielu nieistniejących wcześniej klimatów ezoterycznych.

Takie mityczne odniesienia byłyby do przyjęcia, gdyby nie istniały namacalne dowody świadczące o realnej fizyczności istnienia tych obu rzeczy. Cały szereg dowodów w postaci symboli i wskazówek, jakie możemy zobaczyć w kościele w Rennes le Chateau i w dziełach Proboszcza z Rennes les Bains Henriego Boudeta, mówi jednoznacznie grobowiec i skarb istnieją. Istniejące efekty działania dwóch proboszczów sąsiadujących ze sobą parafii w postaci ukrytych przekazów, to nie mity tylko rzeczy fizyczne. Świadectwem realności fizycznej wskazywanych przez Berengera Sauniere i Henriego Boudeta miejsc ukrycia grobowca i skarbu, jest opór ze strony Watykanu. Struktura teologiczna, jaką prezentuje religia chrześcijańska, jest całkowicie odmienna w stosunku do światła, jakie niesie z sobą klimat istniejącego grobu Jezusa i Magdaleny, żyjących uprzednio, jako rodzina posiadająca dzieci.

Nasze poszukiwania, które trwają już ponad 8 lat doprowadziły do pełnego wyjaśnienia ukrytych informacji w kwestii odnalezienia tych kontrowersyjnych miejsc. Miejsc obrazowanych przez wiele małych wskazówek, jakie ukryte zostały przez proboszcza H. Boudeta z Rennes les Bains i proboszcza B. Sauniere z Rennes le Chateau.

Żaden z nich nie pozostawił chociażby jednej informacji, która mówiłaby jednoznacznie, „tam jest to miejsce”, czy „takie miejsce istnieje”. W zamian pozostawili tak głęboko ukryte drobne informacje, że całe rzesze poszukiwaczy przez dziesiątki lat niczego nie odkryło. To właśnie całkowity brak jakichkolwiek efektów tych poszukiwaczy, bardzo mocno przyczynił się do przyjęcia poglądów mitycznych na istnienie skarbu Wizygotów i grobowca Jezusa i Magdaleny. 

Ta mnogość drobnych wskazówek i znaki kierunkowe, okazały się proste, można pokusić się o stwierdzenie „zbyt proste jak na tak wielką sprawę”. Nie istnieje tu żadna złożona geometria, nie ma potrzeby prowadzenia wielkich przeliczeń, niezbędna była wnikliwa obserwacja i proste logiczne wnioski. I do takiego procesu poszukiwań obligował B. Sauniere, namawiając zainteresowanych poszukiwaniami do takich działań, poprzez wizerunek serca Chrystusa na wilii Betanii.

 



Fot. 1 – Zakryte usta a szeroko otwarte oczy mówią; - „dokładnie obserwuj”.


Pomimo możliwości, że ktoś niepowołany odkryje te tajemnice, tak się nie stało. Istnieje przepowiednia, która mówi, że tylko prawowity spadkobierca może odkryć tajemnicę zarówno skarbu Wizygotów jak też grobowca Jezusa i Magdaleny.

Uważamy, że nasza rodzina jest bezpośrednim spadkobiercą rodziny Jezusa i Magdaleny. Posiadamy na to dowody. Te dowody nie są w postaci zapisu w dokumentach, ale ich wymowa jest wystarczająca. A znamię, jakie objawiło się u mnie jest jednym z tych dowodów, i dowodzi kilku niezwykle istotnych spraw. Wygląd fizyczny tego znamienia łączy w sobie cechy, jakie są przypisywane wyglądowi przedstawianemu w opisach znamion u syna Ewy i „Boga”, u członków Smoczej Dynastii i u Królów Merowińskich. Wygląd mojego znamienia odnosi się zarówno do opisu, znamienia odpowiadającego Graalowi, lub takiego, który odnosi się do fontanny, jest również w jego budowie widoczny czerwony krzyż Królów Merowińskich.

Wygląd mojego znamienia wskazuje, że łączy ono różne cechy wszystkich opisywanych.  Występowanie znamienia jest informacją, że w czasach Adama i Ewy na Ziemię został przesłany specjalny gen, który przekazywany jest pokoleniowo a znamię wskazuje, u którego spadkobiercy krwi Graala on występuje.




Fot. 2 – Znamię, które objawiło się pomiędzy łopatkami na moich plecach.


Kolejnym dowodem na pochodzenie naszej rodziny jest ukryty w Rennes le Chateau testament. Informacje tego testamentu są zaszyfrowane w zdobieniach kościoła w Rennes le Chateau. Jego wymowa jest niezwykle precyzyjna i przedstawia szczegóły dotyczące cech osobistych, dat, inicjałów i wskazań na rodzaj działania w zakresie misji.

Link do tekstu rozszyfrowanego testamentu; -


TESTAMENT RODU GRAALA cz.I

TESTAMENT RODU GRAALA cz. 2

TESTAMENT RODU GRAALA cz.3

TESTAMENT RODU GRAALA cz.4


Trzecim dowodem na to, że ja i moja rodzina możemy legitymować się pochodzeniem w prostej linii od Jezusa Chrystusa i Magdaleny, jest moja wiedza. Posiadam wiedzę dogłębną i kompletną w sprawach dotyczących Boga, cywilizacji twórców wszechświata i człowieka w odniesieniu do jego eteryczności i duchowości. Takiej wiedzy jak dotąd jeszcze nikt nie przedstawiał w całej historii ludzkości.

Czwartym z kolei dowodem jest kwestia fizycznego podobieństwa członków naszej rodziny do różnych osób, które legitymują się pochodzeniem z rodu Merowingów. Najbardziej jaskrawym przykładem tego podobieństwa jest fizyczny wygląd naszych trzech synów i trzech córek Króla Holandii. Chłopcy i dziewczynki są do siebie niezwykle podobni a co ciekawsze to podobieństwo objawiło się w zgodności wiekowej. Nasz najstarszy syn jest podobny do najstarszej córki Króla Holandii i oboje urodzili się w tym samym roku. Kolejne podobieństwa są tak samo złożone i wiek ostatniej pary jest identyczny. Taki rodzaj podobieństwa dwóch kompletów dzieci w rodzinie Króla Holandii jest tylko trzy córki a w naszej jest tylko (biorąc pod uwagę tylko dzieci moje i Magdaleny) trzech synów, jest nad wyraz wyjątkowy a nawet mało prawdopodobny, tym bardziej, że chodzi o konkretne pochodzenie. Taka forma fizycznego podobieństwa dowodzi, że nasz związek jest ponownym połączeniem obu linii rodu Graala.

                                           GROBOWIEC CHRYSTUSA I MAGDALENY


Ukryte informacje zwane przez nas „wskazówkami” istnieją „wtopione” w różne zdobienia kościoła w Rennes le Chateau. Były proboszcz tutejszej parafii Berenger Sauniere tak pokierował tworzeniem nowego zdobnictwa, by kilkadziesiąt wskazówek zostało ukrytych w całokształcie chrześcijańskiego klimatu kultowych rzeźb i obrazów. Te wszystkie wskazówki istniejące w Rennes le Chateau miałyby niewielkie znaczenie dla odkrycia wskazywanego miejsca, gdyby nie istniała druga część tajemniczych informacji. Tę drugą część stworzył inny ksiądz chrześcijański, Henri Boudet proboszcz parafii w Rennes les Bains. Obaj swe działania czynili w ścisłym porozumieniu, tak by się one uzupełniały.

W kościele w Rennes le Chateau znajdują się informacje wskazujące cechy charakterystyczne, jakie można zobaczyć w otoczeniu grobowca. Z kolei wskazania gdzie znajduje się to miejsce ukrył ksiądz H. Boudet we własnych dziełach i na płycie nagrobnej, która po jego śmierci została położona na jego grobie.

Wskazywane znakami i symbolami w kościele w Rennes le Chateau, szczególne cechy istniejące w okolicy grobowca Jezusa Chrystusa i Magdaleny.

- Wiodącym nurtem ukrytego przekazu B. Sauniere, było zastosowanie liczby 4, jako wielokrotnie powtarzającego się liczebnika w różnych motywach zdobniczych kościoła w Rennes le Chateau.

- W następnej kolejności, istotnym wskazaniem było ukrycie w kościele kilku znaków, odwzorowujących cechy charakterystyczne istniejące w okolicy grobowca.

- Uzupełniającymi wskazówkami są przekazy zawarte w różnych publikacjach, (tu najlepszym przykładem jest opis mówiący o głowie starca, nad którego lewym okiem znajduje się wejście do grobowca). Stan faktyczny zgadza się z tym opisem z małym zastrzeżeniem, nad lewym okiem głowy starca znajduje się jedno z dwóch małych wejść. Przytoczony opis dotyczący głowy starca, nie wskazuje żadnego z wejść głównych.

                               Liczebnik 4 jest widoczny w następujących miejscach:

W wizerunku ujmującym ten liczebnik przedstawione są różne obrazy, ale najbardziej charakterystycznym odniesieniem jest pokazanie nienaturalnie wyglądających palców w szczególności u rąk i nóg Jezusa. W rzeźbach istniejących w kościele znajduje się taka, która motywuje nas do zastanowienia się nad wyglądem pazurów Lwa, wyglądają one jak ludzkie i można przyjąć, że jest ich 4. Rzeźba lwa znajduje się na ambonie, czyli w miejscu, z którego przekazywane są informacje. Taki wizerunek i jego kontekst należy potraktować, jako wiodącą informacje w kwestii nienaturalnego wyglądu palców ludzkich przy pozostałych rzeźbach. Pierwszy nienaturalny wizerunek palców u człowieka możemy zobaczyć na tym samym obrazie. Palce u nóg ewangelisty, są tak wyrzeźbione, że dwa są precyzyjnie wykonane a pozostałe dwa nie istnieją. Wizerunek ewangelisty i lwa leżącego u jego stóp mówią jednoznacznie patrz na palce.

 



 

Fot. 3 – Pod lwem widoczne palce ręki ludzkiej a u ewangelisty brakuje 2 palców.


Wymowa czwórkowa rzeźb po lewej stronie, przy wejściu do kościoła w Rennes le Chateau.

Tu wymowę czwórkową posiada ilość czterech Aniołów. W kolejnym aspekcie sprawy, trzy stojące postacie Aniołów mają nietypowo ułożone dłonie, które w stosunku do prawidłowo wykonanego znaku chrześcijańskiego przeżegnania się, nie są położone tak jak powinny być by ta czynność była dobrze wykonana.




Fot. 4 – Rzeźba czterech Aniołów przy wejściu do kościoła.

Jest tu widoczne nieznaczne przesunięcie prawych dłoni do tyłu, co sprawia wrażenie jakby te trzy postacie przy okazji symboliki znaku krzyża, miały przekazać informację, że coś ważnego jest z tyłu. A z tyłu a raczej ponad Aniołami jest tylko krzyż, więc te postacie wskazują na ten krzyż.

 



 

Fot. 5 - Krzyż ponad Aniołami.

Omawiany powyżej krzyż posiada nietypowy wygląd, na czterech jednakowej długości belkach widnieje okrąg. Na tym okręgu są 4 symbole czwórkowe, są one pokazane w postaci czterech złotych półkulistych znaków symetrycznie rozlokowanych. Okrąg symbolizuje zbiór, lub zamknięty zbiór. Symbolika czwórek na okręgu, może wskazywać jakiś poczwórny zbiór, zbiór czegoś, jakiejś rzeczy lub cech, do których się odnosi 4.

Z kolei czwarta postać z tej rzeźby, Anioł klęczący swój palec wskazujący lewej ręki kieruje prosto do dołu. Należy przyjąć, że taki wizerunek mówi nam o czymś ważnym, co znajduje się poniżej rzeźby czterech Aniołów.

Poniżej rzeźby z Aniołami znajduje się inicjał „BS” umieszczony na okrągłej tarczy, która stoi na małym kamieniu z dwoma rysami. Powyżej tej rzeźby jest umiejscowiona sentencja Przez ten znak pokonasz go”. Palec Anioła jest skierowany prosto na ten graficzny symbol. Znakiem jest forma złożona z dwóch rys na kamieniu, wyglądająca jak niekompletny krzyż. Również znakiem można określić inicjał „BS”, ale bardziej do wyrażenia „znak” odpowiada ten graficzny symbol niepełnego krzyża.


Niżej pod znakiem i inicjałem są jeszcze wyrzeźbione dwie jaszczurki, które są zwrócone do siebie ogonami. Pod ich tylnymi nogami widoczne są kolejne dwa czwórkowe symbole.

 



Fot. 6 – Inicjał „BS”, znak na kamieniu jaszczurki i sentencja – „pod ty znakiem pokonasz go”.

Najniżej ulokowaną rzeźbą z tego zbioru jest postac demona Asmodeusza.



 

Fot. 7 – Postać zwana diabłem.





Fot. 7a Wgłębienia na łydce są w wyglądzie niezwykle podobne do rys na skale nr 3 według kolejności klucza i skale nr 12 według mapki.

Pazury w palcach lewej ręki są szczegółem, który z pozoru naturalny dla tego typu postaci, nie jest widoczny u palców prawej ręki. Ta poważna różnica pomiędzy obiema rękami zmusza do zastanowienia. Z kolei położenie lewej ręki i pazurów, które wyglądają tak jakby chciały się wbić w udo w odniesieniu do podłużnych wgłębień na łydce, stwarzają wrażenie jakby ta ręka pazurami uczyniła te wgłębienia na łydce, a teraz to samo chce uczynić na udzie.


RZEŹBY DROGI KRZYŻOWEJ W STOSUNKU DO KLUCZA CZWÓRKOWEGO 



Fot. 8 - St. I. – Czwórka w postaci ozdób hełmu, widoczna w obrazie stacji odsłonięta kotara symbolizuje odkrywanie ukrytych informacji.

 


Fot. 9 - St. III. – Dwukrotnie przedstawiona czwórka w postaci ozdób złotego hełmu i nieregularnych pionowych kresek na murze obok złotego hełmu.

 




 

Fot. 10 - St. IV. - Dwukrotnie przedstawiona czwórka w postaci nienaturalnie ułożonych czterech palców prawej ręki Chrystusa, którą trzyma poprzeczną belkę krzyża i w postaci czterech krążków na włóczni.

 



Fot. 11 - St. V. – Czwórka w postaci wisiorka widocznego na szacie Chrystusa, na wysokości jego kolan.

 




 

Fot. 12 i 12a - St. VII. – Czwórka dwukrotnie przedstawiona w postaci ciemno zamalowanych elementów konstrukcji lewej wieży i braku wielkiego palca u nogi Chrystusa, tym samym 4 pozostałe tworzą nienaturalny wygląd stopy.

 





Fot. 13 i 13a - St. X. – Cztery formy konstrukcyjne, jako imitacja konstrukcji i kostka do gry z 4 widoczna na pierwszym planie.


 
 

Fot. 14 - St. XI. – Czwórka w postaci 4 szczebli drabiny.




Fot. 15 - St. XII. – Ukryta w chmurach informacja dotycząca klucza czwórkowego. Ponad prawym ramieniem krzyża 4 ciemniejsze chmury wyglądające jak skały i pod prawym ramieniem również widoczne w chmurach 4 skały.

                         


                            PŁYTA NAGROBNA LEŻĄCA NA GROBIE H. BOUDETA



 

 

Fot. 16 – Widoczny, jako wyróżniający się łukowato wykonany rząd znaków na płycie nagrobnej.

W łukowato wykonanym zbiorze znaków widocznych na płycie, (jest to najniższa linia znaków po lewej stronie) możemy odszyfrować dwie informacje. Pierwsza w postaci litery „P”, która jako pierwszy znak tego łukowatego wiersza, może mówić; - Pierwszy znak lub pierwsza liczba w szeregu. Przyjmując logicznie, litera „P” mówi, że od tego miejsca należy rozpocząć liczenie znaków.

 

Drugą czytaną w logiczny sposób informacją jest przyjęcie cyfry „1”, jako czwartego (licząc od końca rzędu liczebnika), jako kolejnego początku liczenia. W ten sposób uzyskujemy dwa zbiory liczbowe, pierwszy posiada 9 znaków, drugi posiada 4 znaki. Taka informacja w odniesieniu do mapy terenu uzyskuje szczególne znaczenie dowodowe. Pokazuje zbiór czterech skał (kreski są symbolami skał rozlokowanych łukiem pod szczytem góry) i uwiarygodnia wskazania czwórkowe w taki sposób, że odnosi się do czterech ostatnich skał licząc od prawej strony w tym łukowatym ciągu skał na górze.

 

       MAPKA TERENU WSKAZYWANEGO PRZE H. BOUDETA





Fot. 17 i 17a – Zaznaczony małą strzałką ostatni z czterech punktów, jakie są wyszczególnione w szeregu kresek, punkt czwarty jest trzynastym znakiem licząc od prawej strony.


Na tej mapie H. Boudet ujął obszar od góry Cardou do Col de Sals a Rennes les Bains leży pośrodku. W okolicy ponad połączeniem Rzek La Sals i Blanche widoczne są 4 szeregi znaków w postaci kresek i kropek. Tego typu znaków na całej mapie jest bardzo dużo, jednak najwyższy z tych czterech, jakie tu są narysowane posiada szczególne znaczenie. Jego konstrukcja graficzna licząc od prawej strony ujmuje najpierw 9 kresek a następnie 4 punkty. A ostatni z czterech punktów wskazywany strzałką, posiada istotne znaczenie.

- Ta strzałka wskazuje na ostatni ze zbioru czterech punktów, czyli czterech skał. Przyjmując, że wszystkie znaki tego szeregu obrazują położenie istniejących tu skał, to ona wyszczególnia 4 z nich. Wyszczególnia skały liczone od prawej strony patrząc z wierzchołka góry. Te wyróżnione skały to 10, 11, 12 i 13 oznakowane w postaci punktów pomiędzy kreskami, które znamionują inne skały. W szeregu na mapie są pokazane jeszcze dwie skały po lewej stronie, jednak następna skała po wyszczególnionym zbiorze jest oznakowana kreską poprzeczną w stosunku do pozostałych. Taka poprzeczna kreska jest równoznaczna ze znakiem „STOP”, który tu mówi, że tej skały nie należy już liczyć. 

Na płycie nagrobnej podobnie jak na mapie, również po 9 znakach cztery kolejne są od nowa liczone. Jest to podwójne wskazanie na cztery skały znajdujące się w miejscu wskazanym mapką.

W odniesieniu do tak dużej ilości wskazań na wymowę czwórki, jakie istnieją w kościele w Rennes le Chateau, należy założyć, że na to miejsce zarówno H. Boudet jak i B. Sauniere wskazują, jako na miejsce lokalizacji grobowca.


 





Fot. 18 – Cztery wgłębienia wyżłobione przez człowieka istniejące w najbliższym otoczeniu wskazywanych czwórkowym szyfrem skał.

Te cztery wgłębienia, są bez wątpienia wykonane przez człowieka w jakimś założonym celu. Ich lokalizacja na skale, która leży w bezpośrednio sąsiedztwie czterech skał wskazywanych na mapce księdza H. Boudeta i cała mnogość symboli czwórkowych niewątpliwie mają wspólny mianownik. Te wszystkie symbole znajdujące się w kościele w Rennes le Chateau, odnoszą się do tych czterech wgłębień. Dowodem na to jest podobieństwo fizycznej formy ułożenia łukowatego wgłębień i kilku symboli w kościele, które również posiadają łukowaty kształt. 

 


 

 

Fot. 19 i 19a – Symbole czwórkowe istniejące w kościele posiadające specyficzny łukowaty kształt.

Z tych zdjęć wynika, że czwórkowe wskazania z kościoła w Renne le Chateau kierują nas do tego miejsca. Również to miejsce w górach wskazuje H. Boudet na swojej mapce. W dalszym kontekście inne informacje będą pokazywały nam szczególne cechy charakterystyczne, jakie istnieją bezpośrednio na tych czterech skałach.

                                                  FRESK „KAZANIE NA GÓRZE”

 




 

Fot. 20 – Fresk przedstawiający kazanie na górze.

 

Chrystus jest tu pokazany jak stoi na zaokrąglonej skale, która jest wierzchołkiem tej malutkiej góry. Słuchacze rozlokowali się na stromych zboczach a pomiędzy nimi widoczne są naturalne rzeźby tej góry a raczej dużej skały.

 





Fot. 21 i 21a – Widok opisywanej skały, taka sama jest widoczna na fresku w kościele.
 

Istnieje widoczne podobieństwo pomiędzy tymi dwoma obrazami. Na fresku są pokazane charakterystyczne cechy fizyczne tej „góry” w postaci zaznaczonych rys lub wyżłobień. Biorąc pod uwagę symboliczność fresku, to obrazy są bardzo do siebie podobne. Pionowe wyżłobienie, które dzieli górę na dwie części, jest pokazane na fresku pośrodku wyżłobień poziomych i taki jest ogólny wygląd skały.

 


Fot. 22 – Zaokrąglony wierzchołek skały, na którym stoi Chrystus.

Chrystus stoi na skale, która posiada wyraźnie obły kształt. Wygląda to tak, jakby ktoś celowo wierzchołek tej skały wyrzeźbił na okrągło.


 

 Fot. 23 – Widok dwóch zaokrąglonych małych skał, leżących na płaskim wierzchołku góry/ skały. Większa z tych zaokrąglonych skał jest kilkukrotnie pokazywana w stacji drogi krzyżowej. 




 Fot. 24 – Worek na fresku


Kolejny szczegół w programie szyfru, to specyficznie zaokrąglona szypułka worka. W rzeczywistości nigdy tak ona nie wygląda. Tu jest pokazana jak głowa, lub kopułka. Ten wygląd w kontekście tematu grobowca, może symbolizować dwie sprawy.

- Symbolizuje zmumifikowane zwłoki, istnieje tu podobieństwo do głowy mumii.

- Kształt zaokrąglonej głowy, może odnosić się do już wskazywanych zaokrąglonych skał na wierzchołku góry/skały.

W sposób odmienny została przedstawiona niewiasta w prawej dolnej części fresku. Inaczej niż pozostałe niewiasty, które klęczą lub stoją ona wygodnie siedzi oparta plecami o nogi jej towarzysza. Jej twarz również nie wyraża smutku, który jest widoczny na twarzach pozostałych niewiast. Obserwuje Chrystusa, jakby z dystansem trzymając złożone palce obu dłoni. Tak trzymane ręce przypominają ręce Magdaleny z obrazu pod ołtarzem głównym. Jest pokazana, jako osoba nie z tego tematu, albo wręcz przeciwnie, jako jedyna z tego tematu. Bo tematem fresku jest kazanie na górze ona, jako jedyna zachowuje się jak słuchacz, pozostałe niewiasty płaczą, jaka na pogrzebie.

 

Zwraca ona na siebie uwagę a tym samym uważnie obserwując możemy zauważyć u jej prawego boku szczególnie ukształtowaną skałę. Miejsce to wygląda tak, jakby w skale został wycięty prostokątny dołek.

 




 

Fot. 25 i 25a – Niewiasta i zarysy trzech dołków wokół mniejszej skały.

 

Wygląd tej góry a raczej dużej skały jest bardzo podobny do jednej z czterech skał wskazywanych przez H. Boudeta. Moim zdaniem, jest to najważniejsza z pośród tych czterech skał. W wizerunku fresku istnieją szczegóły, które w istotny sposób odnoszą się do cech szczególnych widocznych na tej skale.





 

 

Fot. 26 i 26a – Na prawej ręce Chrystusa, fałdy jego ubrania tworzą literę „M” i obecnie słabo widoczny znak na obłej skale, wskazywanej wyglądem rzeźb drogi krzyżowej.

 

           RZEŹBY DROGI KRZYŻOWEJ UKAZUJĄCE SPECYFICZNE CECHY ZNAKÓW
                                             WIDOCZNYCH NA 4 SKAŁACH.




 

 Fot. 31 St. I. – Postac trzymająca w lewej ręce pismo nie patrzy na to pismo, tylko kieruje wzrok i wskazuje ręką na znajdującą się w dużej odległości okrągłą skałę. Taki symbol jest odniesieniem do obłej skały znajdującej się na dużej płaskiej skale. 




 
 

Fot. 32 St. II. – Złoto pomalowana kula pod kolanem pochylającej się postaci, która w rzeczywistości jest lezącym na ziemi hełmem odnosi nas do kwestii kulistych form.

 


Fot. 33 St. VI. – Widok kopuły, który ponownie odnosi nas do obłej skały.

 





Fot. 34 St. XI. - W tle chmur widoczny zarys góry podobny do góry Cardou, jaki można zobaczyć z miejsca gdzie leży grobowiec.


Fot. 35 St. XII. – Widok pod lewym ramieniem poprzecznej belki krzyża ukazuje wyłaniający się z chmur widok podobny do łańcucha górskiego z Cardou włącznie, jaki może być widoczny z miejsca grobowca.

 

 

Fot. 36 St. XIV. – Wschód Księżyca jest pokazany w takim położeniu, jaki jest w rzeczywistości w stosunku do wejścia głównego do grobowca.

               OBRAZ UMIESZCZONY W DOLNEJ CZĘŚCI OŁTARZA
 W KOSCIELE
                                             W RENNES LE CHATEAU.

 


 

Fot. 33 Obraz ten zawiera w swoim wizerunku kilka przekazów dotyczących Jezusa Chrystusa i Magdaleny. 






Fot. 34 Pierwszy przekaz dotyczy widocznych w lewym górnym rogu inicjałów „J” i „M”.

 

Istniejące tu inicjały „J” – Jezus, „M” – Magdalena, są zgodne z duchem całokształtu przekazu istniejącego w tym kościele i w jego okolicy. Ta personalna informacja w postaci inicjałów mówi, do jakich postaci odnoszą się pozostałe przekazy.
 

 

 

Fot. 35 Drugi przekaz tego obrazy wskazuje na aspekt dotyczący krzyża, symbolu śmierci Chrystusa. 

Widoczne tu, wyrastające z krzyża gałązki z liścmi świadczą o życiu i wykluczają w tym przypadku, ten krzyż, jako symbol śmierci poprzez ukrzyżowanie. 

 




Fot. 36 Trzeci przekaz jest zawarty w otwartej księdze.

Otwarta księga symbolizuje tu Nowy Testament, taki wniosek posiada swoje uzasadnienie w istniejących na tym obrazie inicjałach i kontekstach do innych przekazów z tego kościoła. Na otwartych stronach są wyraźnie widoczne czerwone krzyże, natomiast pismo jest nieczytelne i mało wyraziste. Księga odnosząc się do Jezusa ukazuje dwa istotne aspekty z nim związane.

Pierwszy z aspektów poprzez czerwone krzyże wiąże się kontekstowo z widocznym tu „żyjącym krzyżem” a czerwony kolor mówi, że to jest życie a nie śmierć.

Drugi aspekt dotyczący nieczytelnego pisma jest symbolem odnoszącym się do treści Nowego Testamentu i mówi, że zawarte w nim treści dotyczące Jezusa Chrystusa są niejasne.

 

Oceniając tę sprawę z drugiej strony, możemy stwierdzić, że Chrystus nie umarł na krzyżu, miał rodzinę i leży w jakimś grobie, o czym świadczy wizerunek niewiasty przedstawiającej Magdalenę i czaszkę widoczną obok niej. Taka informacja kieruje nas do tajemniczego grobu, który gdzieś istnieje.

 



Fot. 37 Czwarty przekaz poprzez umiejscowienie tu czaszki, która jest namalowana u samej podstawy krzyża a zarazem leżącej przed kolanami Magdaleny, odnosi się do śmierci Jezusa.

 

Wniosek, jaki należy wyciągnąć z aspektu „żywego krzyża” i w związku z widoczną tu czaszką, jest taki; - Chrystus przeżył ukrzyżowanie, lub nie był ukrzyżowany a jego ciało spoczywa tu gdzie jest Magdalena. Dodatkowo czaszka posiada wymowę zawartą we własnym wyglądzie. Jest ona namalowana w taki sposób, że istotne szczegóły pokazujące oczodoły i otwory twarzy są niewyraźne a z boku głowy widoczne jest, jej specyficzne kształtowanie. Wzór, jaki tworzy kość przywodzi na myśl znak istniejący na jednym z dwóch manuskryptów, jakie B. Sauniere odnalazł w kościele. Taki wizerunek czaszki tworzy kontekst dotyczący tajemniczych informacji zawartych w manuskryptach.
 

 


Fot. 38 Piąty przekaz związany jest, ze specyficznym wyglądem splecionych palców Magdaleny.

Niewiele by one mówiły, gdyby nie ich specyficzny wygląd. Są proste i duże, co eksponuje je na pierwszy plan tego obrazu. Dwie splecione dłonie pokazują osiem palców (bez kciuków), a kilka z nich jest namalowane, jako nad wyraz dominujące w cały wizerunku obrazu. Tak jakby twórca tego dzieła chciał powiedzieć, zwróć uwagę na palce. Ale cóż one mogą powiedzieć poza tym, że jest ich osiem w każdej ręce po cztery. Chyba, że mówią; - w tym kościele przekaz czwórkowy jest równie istotny jak przekaz, który mówi, że Chrystus nie umarła na krzyżu.

 


Fot. 39 Szósty przekaz, jest kolejnym dotyczącym tego specyficznego krzyża.

W miejscu jego podstawy są widoczne młode gałązki wyrastające tak jakby wyrastały z krzyża, albo z ziemi gdzie on stoi. Taki wizerunek przedstawia sprawę odrodzenia się potomków Chrystusa i Magdaleny.











Fot. 40 i 40a i 40b Siódmy przekaz pokazuje charakterystyczne wyżłobienia na skale i formę prostokąta widoczną w ukształtowaniu sukni Magdaleny. Wskazywane wyżłobienia naskalne w otoczeniu wejścia do grobowca, skała druga według klucza czwórkowego a 11 na planie H. Boudeta.

 

 Te dwa szczegóły odnoszą się do istniejących w miejscu grobowca a wykonanych ludzką ręka wyżłobień na skałach. Pierwszy w postaci dwóch pionowych wyżłobień widocznych ponad głową Magdaleny wskazuje na znaki o różny kształcie, jakich jest wiele na skałach przy grobowcu. Drugi w postaci prostokąta, jest odniesieniem do trzech płaskich wyżłobień istniejących wokół jednej z półkolistych skał, leżących przy zachodnim małym wejściu.

 


WSKAZYWANE MIEJSCE LOKALIZACJI SKARBU WIZYGOTÓW

PRZEDMOWA

Skarb Wizygotów, mit czy rzeczywistość – czas pokaże. Według historycznych przekazów Wizygoci po złupieniu Rzymu uciekli z olbrzymim skarbem w okolice południowej Francji. Ostatni historyczny przekaz dotyczy okolic Carcassonne, gdzie doszło do konfliktu pomiędzy wojskami książąt frankijskich a oddziałami Wizygotów. Wizygoci nie chcąc by skarby wiezione na 160 wozach dostały się w ręce wroga, użyli podstępu. Rozładowali skarby z wozów, które puste dalej były chronione przez ich oddziały. Kiedy wojska frankijskie przekroczyły rzekę i zaatakowały oddziały Wizygotów, ci szybko się wycofali pozostawiając z pozoru pełne skarbów wozy? Jednak pozostawione wozy okazały się puste a Wizygoci już uciekli w góry.

Poszukiwania skarb nie dały żadnego rezultatu a według oceny sytuacji wszyscy doszli do wniosku, że skarby zostały zatopione w rzece.

Wizygoci osiedlili się w górach i nie chcąc by najazdy trwały nadal, nie mogli korzystać ze skarbu. Skarby, które tak bronili całą drogę z Rzymu stały się dla nich martwe. Musieli je dobrze ukryć i o nich zapomnieć przynajmniej na jakiś czas. Jak się okazało ten czas zapomnienia trwa do dzisiejszego dnia? Wszelkie poszukiwania nie dały żadnego rezultatu a cała historia dotycząca skarbu jest powoli traktowana, jako mit.

Ten temat posiada jeszcze inny aspekt. Skarb Wizygotów to również zrabowane przez rzymian skarby Świątyni Salomona i przywiezione do stolicy imperium. Tu zdobywcy szczycili się nimi przez prawie pięć wieków do czasu, kiedy Wizygoci wywieźli je, wraz z wszystkimi innym skarbami Rzymu.

Czyli można powiedzieć, że skarby Świątyni Salomona z przyczyn wynikających z działania rzymian, zmieniają miejsce swojej lokalizacji i w efekcie giną w południowej Francji.

Spadkobierca skarbów zrabowanych w Świątyni Salomona - spadkobierca rodu dawidowego Jezus Chrystus z przyczyn wynikających z działania rzymian, przenosi się do południowej Francji i słuch o nim ginie.

Czy taki był boski zamysł względem działania ludzi w stosunku do skarbu Świątyni Salomona i Rodu Dawidowego?

Istnieją różne wzmianki, które mówią o tych skarbach i na podstawie tych różnych a także mało precyzyjnych informacji tysiące ludzi próbowało odnaleźć miejsce gdzie one mogą być ukryte. Proboszcz Berengere Sauniere również pozostawił kilka wskazówek, jednak one niewiele pomogły w poszukiwaniach.

Ja pierwszą wskazówkę otrzymałem w sposób zupełnie niekonwencjonalny. 17 Września 2005r wieczorem w dzień naszego pierwszego przyjazdu do Francji niespodziewanie uzyskałem mentalny kontakt z „duchem” proboszcza B. Sauniere. Wieczorem tego dnia w drodze z restauracji w Couizie, gdzie zjedliśmy kolację Magdalena prowadziła samochód. Gdy minęła skrzyżowanie dróg na przełęczy przy serpentynie pod Rennes le Chateau, jak mi potem powiedziała miała widzenie ducha księdza Sauniere. On w stroju kapłana z kapeluszem, przemieszczał się obok samochodu w czasie, gdy jechała ten duch unosił się obok samochodu na odcinku około trzystu metrowym.

Gdy mi to mówiła w mojej świadomości objawił się obraz tego księdza, jak stoi w miejscu gdzie Magdalena go zauważyła. W pierwszym momencie patrzy na mnie a następnie kieruje głowę w kierunku gdzie jest miejsce zlokalizowane wskazówkami B. Sauniere miejsce ukrytego wejścia do grot.  W taki sposób rozpoczął się o ośmioletni czas naszych poszukiwań, jednak nie poszukiwanie skarbu było najważniejszym naszym zajęciem.

    

         Jakie wskazówki odnaleźliśmy w związku z tymi, ukrytymi grotami?

Dostępna w sprzedaży książka, pt. „Clef du royaume des morts”, autor Alain Feral, prezentacja Sonia Moreu, wydawnictwo BELISANE rok 1997. Zawiera ona zbiór odręcznych rysunków, kopie opisów B. Sauniera i wiele komentarzy, które w samej rzeczy tworzą mało czytelny przekaz, czego dotyczą. Całokształt tego zbioru dokumentacji dotyczy kolejnych etapów tworzenia wystroju kościoła w czasie, gdy B. Sauniere był tam proboszczem. Są w tej publikacji pokazane kolejne etapy budowy wieży Magdali i willi Betanii. Jest również zawarty szeroki opis dotyczący tych prac. Są to materiały źródłowe i odniesienia napisane przez autorów książki.

O ile rysunki są dokładną kopią różnych etapów budowy, to w treści już takiej precyzji wypowiedzi w stosunku do budowy tych obiektów nie znajdziemy. Moim zdaniem autorzy tej książki i tych rysunków, kontynuują saunierowskiego ducha przekazu informacji, który mówi, o czym innym a o czym innym świadczy. Ta nie jednoznaczność przekazów B. Sauniere spędza sen z powiek wielu poszukiwaczom i stwarza problemy interpretacji historykom.

Ja w trakcie studiowania tej książki, (którą notabene kupiliśmy w Rennes le Chateau w czasie pierwszego przyjazdu za astronomiczne dla nas pieniądze) odnalazłem w jej rysunkach kilka spójnych informacji. Informacje, o których mówię nie są pierwszo planowymi na tych rysunkach a w niektórych przypadkach to tylko drobne szczegóły. Ale te drobne szczegóły odnoszą się do jednego miejsca i w taki sposób wskazują miejsce w terenie, gdzie poszukiwane groty mogą się znajdować.

W rzeczywistości, te informacje niewiele by nam pomogły, gdybym sam nie zobaczył tego małego wejścia. Penetrując dolinę w pewnym momencie zobaczyłem duże wgłębienie skalne wypełnione czarną ziemią do poziomu usypiska pod pionową ścianą skalną. W jednej chwili przyszła mi do głowy myśl to jest tu. Mimo, że to wgłębienie, czy dziura w skale wygląda raczej jak nora dużego zwierzęcia, to moje przeczuci mówiło mi jednoznacznie to jest wejście do groty.

Dokładnie obejrzałem okolicę tego miejsca a następnie wykonaliśmy całą sesje zdjęciową tej ściany doliny, kilka dni po kilkaset zdjęć. Taka praca – duża ilość zdjęć a następnie ich szczegółowa analiza - jest naszą metodą poszukiwania niewidocznych na pierwszy rzut oka wyglądu miejsc, lub wizerunków jakichś rzeczy. Już w trakcie wykonywania jednego z ujęć zobaczyłem taką formę skał, która przywiodła mi na myśl rysunek dwóch lustrzano przedstawionych koni, na jednej z ilustracji we wspomnianej powyżej książce. Konie tam narysowane stojąc na tylnych nogach i wyginają się do tyłu w nienaturalny sposób. Dzięki temu ich wygląd uzyskują postac łukową. Taka formacja skalna znajduje się obok małego wypełnionego ziemią wejścia skalnego. Teraz w nowych okolicznościach, rozpoczęliśmy ponowną analizę przekazów zawartych w tej książce.

 




Fot. 1 Charakterystyczne łukowe ułożenie w pionie kilku warstw skalnych i rysunek dwóch koni. 

 

W tekstach zawartych w omawianej książce Alain Feral pisze również o szachownicy. Takie odniesienie posiada swoje uzasadnienie w wyglądzie drugiej zachodniej formacji skalnej przypominającej konia.

 




Fot. 2 Skała przypominająca wyglądem figurę szachową nazywaną koniem.

Odnaleźliśmy dwa „konie”, ten przypominający szachową figurę stoi po prawej stronie groty Magdaleny. Z kolei ten wygięty stoi obok małego wejścia. Grota Magdaleny była penetrowana przez wielu poszukiwaczy, jeżeli w niej cokolwiek by się znajdowało, już dawno by było to odkryte. Pozostało małe wejście obok „wygiętego konia”. W tym miejscu, tak samo jak w miejscu gdzie znajdują się groty, między innymi grota Magdaleny istnieje ujście strumienia, w którym po deszczu płynie woda. Strumień obok małego wejścia posiada dużo większe koryto, niż ten zachodni. Można zakładać, że tu również powinny być groty.

 

 




Fot. 3 Określenie „błękitne jabłka” jest uzasadnione w odniesieniu do wyglądu skał, które posiadają całe szeregi kuliście uformowanych wypukłości.

Błękitne jabłka w efekcie promieni słonecznych, które padają na witraże w kościele pojawiają się na posadzce i ścianach kościoła w Rennes le Chateau. Ten świetlny spektakl w istocie pokazuje mnóstwo kolorowych krążków, ale najmniej pośród nich jest błękitnych. Informacja dotycząca błękitnych jabłek, iluminacji świetlnej, jaką 17 Stycznia można oglądać musi posiadać jakiś inny podtekst.


I tak jest, poniżej obu formacji skalnych, które swoim kształtem odnoszą się do koni znaleźliśmy skały uformowane na swojej powierzchni w całe szeregi kulistych wypukłości. Wygląd tych niewielkich wypukłości można porównać do ukazujących się podczas świetlnego spektaklu kolorowych krążków. Określenie „błękitne jabłka” może wywodzić się z koloru, jaki te kuliste wypukłości uzyskują w czasie, gdy promienie słoneczne padają na nie pod odpowiednim kontem, one wówczas uzyskują błękitny odcień.

 

Fot. 4 Wieża Magdala widoczna z miejsca gdzie jest zlokalizowane małe wejście skalne.

Widok wieży Magdali przedstawiony na tym foto, jest identyczny z tym, który pokazywany jest na rycinach w omawianej książce. Patrząc przez każde z dwóch małych okien, które są przy okrągłych schodach, nasz wzrok będzie skierowany dokładnie w miejsce ukrytego wejścia do grot.

 





Fot. 5 Widoczne wysoko zarośnięte drzewami zbocze w miejscu wskazywanym rysunkami z książki.

Zbocze doliny po lewej stronie ujścia strumienia jest zarośnięte drzewami do samej góry na długości kilkudziesięciu metrów. Te zarośla kończą się w miejscu gdzie stoi formacja skalna przypominająca wygiętego konia z rysunku w książce. W innych widocznych na zdjęciu miejscach tego zbocza drzewa nie porastają jego górnej części. Widoczne są tam odkryte skaliste połacie gołego zbocza. Na tym zboczu w jego górnych partiach jest za mało odpowiedniej gleby i tam drzewa nie rosną tak obficie. Tu w miejscu wskazywanym rysunkami tej gleby jest bardzo dużo. Można przyjąć tezę, że w to miejsce została celowo nasypana z myślą o ukryciu wejścia do grot.

Kilka wskazań kierujących nas do tego miejsca w dolinie, które zostały narysowane, jako nieznaczące lub niewiele mówiące elementy rysunków w książce Alaina Ferala.

 


Fot. 6 Rysunek jeźdźca, który dzidą uderza w miejscu, jakie odnosi nas do kościoła i drugiego jeźdźca, który dzidą uderza w tajemniczym miejscu pokazanym, jako czarna tarcza z trzema białymi ptakami.

W obu przypadkach jeździec ostrą dzidą przebija powierzchnię gruntu i w taki sposób pokazuje, że należy w określonym miejscu ostrym narzędziem przebić ziemię. Nie może tu chodzić o przebijanie skały, bo dzida do tego się nie nadaje. Pierwszy jeździec uderza w miejscu, gdzie znajduje się ołtarz, drugi w miejscu, jaki symbolizuje tarcza z czarnym tłem i trzema białymi ptakami.

Symbolika takiej tarczy może mówić o zabezpieczonym (tarcza - zabezpieczenie) ziemią (czarne tło tarczy) miejscu, w którym mogą żyć ptaki (trzy białe ptaki). Jeżeli ten jeździec by stanął w pozycji i miejscu formacji skalnej odnoszącej się do postaci wygiętego konia, to dzidą by uderzał w miejsce gdzie jest małe wejście skalne.

 

Fot. 7 Rysunek przedstawia plan kościoła i jego otoczenia a słowo „AUBE” posiada obróconą literę “B”.

Na tym rysunku istnieje jeden element, który nie posiada logicznego uzasadnienia. Jest to strzałka z nr 1, która jest umocowana tylko w jednym punkcie geometrycznym i w zasadzie mogłaby być dowolnie względem kierunku ustawiona. Obrócona litera w słowie „AUBE” daje nam wskazówkę do obrócenia jakiegoś elementu w rysunku o 180 stopni. Nieustabilizowanym elementem w rysunku jest strzałka nr, 1. Jeżeli obrócimy tę strzałkę w druga stronę to będzie ona pokazywała miejsce lokalizacji małego wejścia skalnego.

 

Fot. 8 Rysunek przedstawia schematyczny obraz w postaci widoku z góry na wieżę Magdalę.

Podziałka w lewej górnej części planu, jest narysowana tak, że może wskazywać kolejno – 1,2mm; - 12cm; - 12m; - 120m itd. Odległość od wieży Magdali do małego wejścia wynosi w linii prostej około 1200m. Ta podziałka może wskazywać odległość od Magdali do grot. Właściwy kierunek lokalizacji wejścia pokazuje położenie drabiny i znak w postaci dwóch kresek, takich jak przy oznaczaniu cudzysłowu. Jeżeli przeprowadzimy linię prostą przez drabinę i ten mały znak to będzie ona wskazywała małe wejście skalne.

 

Fot. 9 Rysunek przedstawiający widok otaczającego Rennes le Chateau górzystego terenu.

Po prawej stronie rysunku widoczna jest mała biała plamka z kropką w jej środku. Jest to znak, który pokazuje gdzie znajduje się w terenie, miejsce lokalizacji małego wejścia skalnego. To miejsce znajduje się u ujścia ciemno zakreskowanego strumienia.

 




Fot. 10 i 10a Kamienna płyta znajdująca się w Rennes le Chateau i szkic wykonany według wizerunku, jaki prezentuje ta płyta.


Szkic istniejący w opisywanej tu książce posiada odwróconą kolejność postaci. Na płycie postac jeźdźca na zmęczonym koniu chwilę po rozładowaniu rzeczy, jest pokazana po lewej stronie a na szkicu po lewej stronie widnieje postac jeźdźca wiozącego rzeczy i wjeżdżającego do podziemi. W myśl mojej teorii wiezie on skarby z miejsca potyczki Wizygotów z Frankami pod Carcassonne do podziemnych pomieszczeń. Takimi pomieszczeniami mogły byc wcześniej zamieszkałe groty. Korzenie drzew widoczne ponad grotami mowią, że nad tym wejściem jest ziemia i rosna drzewa. Taki jest obecny wygląd wskazywanej lokalizacji grot. Drzewa rosną w miejscu, gdzie pod spodem zgodnie z cechami geologicznymi miejsca, mogą istniec groty. Natomiast ziemia, która tworzy usypisko na zboczu wsakzuje na działanie człowieka, który to usypisko wykonał w celu zasypania wejścia do grot.

©  MMagdalena i Andrzej Struski de Merowing


20.01.2014.FRANCJA


Wszelkie Prawa Zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie tylko za zgodą autora tekstu oraz podaniem linku do orginalnej strony autorów.