> Strona gwna > Artyku³y
T³umacz Strony/Translator Site
Kalendarz
Wrzesie 2017
P W C P S N
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30
ARTYKU£Y - ARTICLES Ab ovo usque ad mala
Nostradamus
MONDE UNIVERS CRÉATION
Materia?y nades?ane
do redakcji portalu
redakcja portalu nie
ponosi odpowiedzialnosci
za nadeslane materia?y




Artyku? pilotuj?cy ksi??k? Watykan Zdemaskowany - Papie? musi umrzec



Afera Banco Ambrosiano



Koniec ery ryb cz.1-tajemnicza wiedza majów
Koniec ery ryb cz.2- Naukowcy dowodza

 

Pedofilia i Satanizm... cz1     
Pedofilia i Satanizm...cz2
  
 


NOSTRADAMUS VATINICIA CODE 





NOSTRADAMUS VATINICIA CODE [ ENG ]



Chro?my nasze dzieci -
Plaga spo?ecze?stwa -
Pedofilia


Prof. Adam Gierek: S?o?ce zniszczy Ziemi?!
 
 

Ks. Piotr Natanek oskar?a Watykan




Afery za Spi?ow? bram?

 

HIPOTEZA DOTYCZACA LOKALIZACJI GROBOWCA JEZUSA CHRYSTUSA I MAGDALENY ORAZ SKARBU WIZYGOTOW
Data 20/01/2014 12:53  Autor Andrzej_Struski  Klikni 2389  Jzyk Polish
 

                 
                                                           ODKRYCIE ARCHEOLOGICZNE 

              WSKAZÓWKI BERENGERA SAUNIERE I HENRIEGO BOUDETA

                      TWORZ¡ PLAN DROGI DO GROBU I SKARBU.   

      

                        HIPOTEZA DOTYCZ¡CA LOKALIZACJI GROBOWCA

                                   JEZUSA CHRYSTUSA I MAGDALENY

                                         ORAZ SKARBU WIZYGOTÓW

                                                                                        










                                                                           PRZEDMOWA

Istniej±ce wskazania, ukryte w historycznych przekazach pozwoli³y nam, postawiæ hipotezê dotycz±c± dok³adnej lokalizacji miejsca, gdzie znajduje siê grobowiec Jezusa Chrystusa i Magdaleny, oraz gdzie le¿± ukryte skarby Wizygotów. Te dwie sprawy, g³êboko zapad³y w historiê z pogranicza mitów, albo wrêcz sta³y siê mitami. Jest coraz wiêcej zwolenników, przyjêcia tezy, ¿e zarówno skarb Wizygotów jak i istnienie grobu Jezusa Chrystusa i Magdaleny w Pirenejach to mityczne tematy. Skarb Wizygotów przyjmuje cechy z³ota - jako skarbnicy duchowych warto¶ci i posiadania wewnêtrznej obfito¶ci. Z kolei historyczne przekazy dotycz±ce rodziny Jezusa i Magdaleny, krwi ¦wiêtego Graala i poszukiwanie ich wspólnego grobu, sta³y siê ¼ród³ami nowych aspektów kultu i wielu nieistniej±cych wcze¶niej klimatów ezoterycznych.

Takie mityczne odniesienia by³yby do przyjêcia, gdyby nie istnia³y namacalne dowody ¶wiadcz±ce o realnej fizyczno¶ci istnienia tych obu rzeczy. Ca³y szereg dowodów w postaci symboli i wskazówek, jakie mo¿emy zobaczyæ w ko¶ciele w Rennes le Chateau i w dzie³ach Proboszcza z Rennes les Bains Henriego Boudeta, mówi jednoznacznie grobowiec i skarb istniej±. Istniej±ce efekty dzia³ania dwóch proboszczów s±siaduj±cych ze sob± parafii w postaci ukrytych przekazów, to nie mity tylko rzeczy fizyczne. ¦wiadectwem realno¶ci fizycznej wskazywanych przez Berengera Sauniere i Henriego Boudeta miejsc ukrycia grobowca i skarbu, jest opór ze strony Watykanu. Struktura teologiczna, jak± prezentuje religia chrze¶cijañska, jest ca³kowicie odmienna w stosunku do ¶wiat³a, jakie niesie z sob± klimat istniej±cego grobu Jezusa i Magdaleny, ¿yj±cych uprzednio, jako rodzina posiadaj±ca dzieci.

Nasze poszukiwania, które trwaj± ju¿ ponad 8 lat doprowadzi³y do pe³nego wyja¶nienia ukrytych informacji w kwestii odnalezienia tych kontrowersyjnych miejsc. Miejsc obrazowanych przez wiele ma³ych wskazówek, jakie ukryte zosta³y przez proboszcza H. Boudeta z Rennes les Bains i proboszcza B. Sauniere z Rennes le Chateau.

¯aden z nich nie pozostawi³ chocia¿by jednej informacji, która mówi³aby jednoznacznie, „tam jest to miejsce”, czy „takie miejsce istnieje”. W zamian pozostawili tak g³êboko ukryte drobne informacje, ¿e ca³e rzesze poszukiwaczy przez dziesi±tki lat niczego nie odkry³o. To w³a¶nie ca³kowity brak jakichkolwiek efektów tych poszukiwaczy, bardzo mocno przyczyni³ siê do przyjêcia pogl±dów mitycznych na istnienie skarbu Wizygotów i grobowca Jezusa i Magdaleny. 

Ta mnogo¶æ drobnych wskazówek i znaki kierunkowe, okaza³y siê proste, mo¿na pokusiæ siê o stwierdzenie „zbyt proste jak na tak wielk± sprawê”. Nie istnieje tu ¿adna z³o¿ona geometria, nie ma potrzeby prowadzenia wielkich przeliczeñ, niezbêdna by³a wnikliwa obserwacja i proste logiczne wnioski. I do takiego procesu poszukiwañ obligowa³ B. Sauniere, namawiaj±c zainteresowanych poszukiwaniami do takich dzia³añ, poprzez wizerunek serca Chrystusa na wilii Betanii.

 



Fot. 1 – Zakryte usta a szeroko otwarte oczy mówi±; - „dok³adnie obserwuj”.


Pomimo mo¿liwo¶ci, ¿e kto¶ niepowo³any odkryje te tajemnice, tak siê nie sta³o. Istnieje przepowiednia, która mówi, ¿e tylko prawowity spadkobierca mo¿e odkryæ tajemnicê zarówno skarbu Wizygotów jak te¿ grobowca Jezusa i Magdaleny.

Uwa¿amy, ¿e nasza rodzina jest bezpo¶rednim spadkobierc± rodziny Jezusa i Magdaleny. Posiadamy na to dowody. Te dowody nie s± w postaci zapisu w dokumentach, ale ich wymowa jest wystarczaj±ca. A znamiê, jakie objawi³o siê u mnie jest jednym z tych dowodów, i dowodzi kilku niezwykle istotnych spraw. Wygl±d fizyczny tego znamienia ³±czy w sobie cechy, jakie s± przypisywane wygl±dowi przedstawianemu w opisach znamion u syna Ewy i „Boga”, u cz³onków Smoczej Dynastii i u Królów Merowiñskich. Wygl±d mojego znamienia odnosi siê zarówno do opisu, znamienia odpowiadaj±cego Graalowi, lub takiego, który odnosi siê do fontanny, jest równie¿ w jego budowie widoczny czerwony krzy¿ Królów Merowiñskich.

Wygl±d mojego znamienia wskazuje, ¿e ³±czy ono ró¿ne cechy wszystkich opisywanych.  Wystêpowanie znamienia jest informacj±, ¿e w czasach Adama i Ewy na Ziemiê zosta³ przes³any specjalny gen, który przekazywany jest pokoleniowo a znamiê wskazuje, u którego spadkobiercy krwi Graala on wystêpuje.




Fot. 2 – Znamiê, które objawi³o siê pomiêdzy ³opatkami na moich plecach.


Kolejnym dowodem na pochodzenie naszej rodziny jest ukryty w Rennes le Chateau testament. Informacje tego testamentu s± zaszyfrowane w zdobieniach ko¶cio³a w Rennes le Chateau. Jego wymowa jest niezwykle precyzyjna i przedstawia szczegó³y dotycz±ce cech osobistych, dat, inicja³ów i wskazañ na rodzaj dzia³ania w zakresie misji.

Link do tekstu rozszyfrowanego testamentu; -


TESTAMENT RODU GRAALA cz.I

TESTAMENT RODU GRAALA cz. 2

TESTAMENT RODU GRAALA cz.3

TESTAMENT RODU GRAALA cz.4


Trzecim dowodem na to, ¿e ja i moja rodzina mo¿emy legitymowaæ siê pochodzeniem w prostej linii od Jezusa Chrystusa i Magdaleny, jest moja wiedza. Posiadam wiedzê dog³êbn± i kompletn± w sprawach dotycz±cych Boga, cywilizacji twórców wszech¶wiata i cz³owieka w odniesieniu do jego eteryczno¶ci i duchowo¶ci. Takiej wiedzy jak dot±d jeszcze nikt nie przedstawia³ w ca³ej historii ludzko¶ci.

Czwartym z kolei dowodem jest kwestia fizycznego podobieñstwa cz³onków naszej rodziny do ró¿nych osób, które legitymuj± siê pochodzeniem z rodu Merowingów. Najbardziej jaskrawym przyk³adem tego podobieñstwa jest fizyczny wygl±d naszych trzech synów i trzech córek Króla Holandii. Ch³opcy i dziewczynki s± do siebie niezwykle podobni a co ciekawsze to podobieñstwo objawi³o siê w zgodno¶ci wiekowej. Nasz najstarszy syn jest podobny do najstarszej córki Króla Holandii i oboje urodzili siê w tym samym roku. Kolejne podobieñstwa s± tak samo z³o¿one i wiek ostatniej pary jest identyczny. Taki rodzaj podobieñstwa dwóch kompletów dzieci w rodzinie Króla Holandii jest tylko trzy córki a w naszej jest tylko (bior±c pod uwagê tylko dzieci moje i Magdaleny) trzech synów, jest nad wyraz wyj±tkowy a nawet ma³o prawdopodobny, tym bardziej, ¿e chodzi o konkretne pochodzenie. Taka forma fizycznego podobieñstwa dowodzi, ¿e nasz zwi±zek jest ponownym po³±czeniem obu linii rodu Graala.

                                           GROBOWIEC CHRYSTUSA I MAGDALENY


Ukryte informacje zwane przez nas „wskazówkami” istniej± „wtopione” w ró¿ne zdobienia ko¶cio³a w Rennes le Chateau. By³y proboszcz tutejszej parafii Berenger Sauniere tak pokierowa³ tworzeniem nowego zdobnictwa, by kilkadziesi±t wskazówek zosta³o ukrytych w ca³okszta³cie chrze¶cijañskiego klimatu kultowych rze¼b i obrazów. Te wszystkie wskazówki istniej±ce w Rennes le Chateau mia³yby niewielkie znaczenie dla odkrycia wskazywanego miejsca, gdyby nie istnia³a druga czê¶æ tajemniczych informacji. Tê drug± czê¶æ stworzy³ inny ksi±dz chrze¶cijañski, Henri Boudet proboszcz parafii w Rennes les Bains. Obaj swe dzia³ania czynili w ¶cis³ym porozumieniu, tak by siê one uzupe³nia³y.

W ko¶ciele w Rennes le Chateau znajduj± siê informacje wskazuj±ce cechy charakterystyczne, jakie mo¿na zobaczyæ w otoczeniu grobowca. Z kolei wskazania gdzie znajduje siê to miejsce ukry³ ksi±dz H. Boudet we w³asnych dzie³ach i na p³ycie nagrobnej, która po jego ¶mierci zosta³a po³o¿ona na jego grobie.

Wskazywane znakami i symbolami w ko¶ciele w Rennes le Chateau, szczególne cechy istniej±ce w okolicy grobowca Jezusa Chrystusa i Magdaleny.

- Wiod±cym nurtem ukrytego przekazu B. Sauniere, by³o zastosowanie liczby 4, jako wielokrotnie powtarzaj±cego siê liczebnika w ró¿nych motywach zdobniczych ko¶cio³a w Rennes le Chateau.

- W nastêpnej kolejno¶ci, istotnym wskazaniem by³o ukrycie w ko¶ciele kilku znaków, odwzorowuj±cych cechy charakterystyczne istniej±ce w okolicy grobowca.

- Uzupe³niaj±cymi wskazówkami s± przekazy zawarte w ró¿nych publikacjach, (tu najlepszym przyk³adem jest opis mówi±cy o g³owie starca, nad którego lewym okiem znajduje siê wej¶cie do grobowca). Stan faktyczny zgadza siê z tym opisem z ma³ym zastrze¿eniem, nad lewym okiem g³owy starca znajduje siê jedno z dwóch ma³ych wej¶æ. Przytoczony opis dotycz±cy g³owy starca, nie wskazuje ¿adnego z wej¶æ g³ównych.

                               Liczebnik 4 jest widoczny w nastêpuj±cych miejscach:

W wizerunku ujmuj±cym ten liczebnik przedstawione s± ró¿ne obrazy, ale najbardziej charakterystycznym odniesieniem jest pokazanie nienaturalnie wygl±daj±cych palców w szczególno¶ci u r±k i nóg Jezusa. W rze¼bach istniej±cych w ko¶ciele znajduje siê taka, która motywuje nas do zastanowienia siê nad wygl±dem pazurów Lwa, wygl±daj± one jak ludzkie i mo¿na przyj±æ, ¿e jest ich 4. Rze¼ba lwa znajduje siê na ambonie, czyli w miejscu, z którego przekazywane s± informacje. Taki wizerunek i jego kontekst nale¿y potraktowaæ, jako wiod±c± informacje w kwestii nienaturalnego wygl±du palców ludzkich przy pozosta³ych rze¼bach. Pierwszy nienaturalny wizerunek palców u cz³owieka mo¿emy zobaczyæ na tym samym obrazie. Palce u nóg ewangelisty, s± tak wyrze¼bione, ¿e dwa s± precyzyjnie wykonane a pozosta³e dwa nie istniej±. Wizerunek ewangelisty i lwa le¿±cego u jego stóp mówi± jednoznacznie patrz na palce.

 



 

Fot. 3 – Pod lwem widoczne palce rêki ludzkiej a u ewangelisty brakuje 2 palców.


Wymowa czwórkowa rze¼b po lewej stronie, przy wej¶ciu do ko¶cio³a w Rennes le Chateau.

Tu wymowê czwórkow± posiada ilo¶æ czterech Anio³ów. W kolejnym aspekcie sprawy, trzy stoj±ce postacie Anio³ów maj± nietypowo u³o¿one d³onie, które w stosunku do prawid³owo wykonanego znaku chrze¶cijañskiego prze¿egnania siê, nie s± po³o¿one tak jak powinny byæ by ta czynno¶æ by³a dobrze wykonana.




Fot. 4 – Rze¼ba czterech Anio³ów przy wej¶ciu do ko¶cio³a.

Jest tu widoczne nieznaczne przesuniêcie prawych d³oni do ty³u, co sprawia wra¿enie jakby te trzy postacie przy okazji symboliki znaku krzy¿a, mia³y przekazaæ informacjê, ¿e co¶ wa¿nego jest z ty³u. A z ty³u a raczej ponad Anio³ami jest tylko krzy¿, wiêc te postacie wskazuj± na ten krzy¿.

 



 

Fot. 5 - Krzy¿ ponad Anio³ami.

Omawiany powy¿ej krzy¿ posiada nietypowy wygl±d, na czterech jednakowej d³ugo¶ci belkach widnieje okr±g. Na tym okrêgu s± 4 symbole czwórkowe, s± one pokazane w postaci czterech z³otych pó³kulistych znaków symetrycznie rozlokowanych. Okr±g symbolizuje zbiór, lub zamkniêty zbiór. Symbolika czwórek na okrêgu, mo¿e wskazywaæ jaki¶ poczwórny zbiór, zbiór czego¶, jakiej¶ rzeczy lub cech, do których siê odnosi 4.

Z kolei czwarta postaæ z tej rze¼by, Anio³ klêcz±cy swój palec wskazuj±cy lewej rêki kieruje prosto do do³u. Nale¿y przyj±æ, ¿e taki wizerunek mówi nam o czym¶ wa¿nym, co znajduje siê poni¿ej rze¼by czterech Anio³ów.

Poni¿ej rze¼by z Anio³ami znajduje siê inicja³ „BS” umieszczony na okr±g³ej tarczy, która stoi na ma³ym kamieniu z dwoma rysami. Powy¿ej tej rze¼by jest umiejscowiona sentencja Przez ten znak pokonasz go”. Palec Anio³a jest skierowany prosto na ten graficzny symbol. Znakiem jest forma z³o¿ona z dwóch rys na kamieniu, wygl±daj±ca jak niekompletny krzy¿. Równie¿ znakiem mo¿na okre¶liæ inicja³ „BS”, ale bardziej do wyra¿enia „znak” odpowiada ten graficzny symbol niepe³nego krzy¿a.


Ni¿ej pod znakiem i inicja³em s± jeszcze wyrze¼bione dwie jaszczurki, które s± zwrócone do siebie ogonami. Pod ich tylnymi nogami widoczne s± kolejne dwa czwórkowe symbole.

 



Fot. 6 – Inicja³ „BS”, znak na kamieniu jaszczurki i sentencja – „pod ty znakiem pokonasz go”.

Najni¿ej ulokowan± rze¼b± z tego zbioru jest postac demona Asmodeusza.



 

Fot. 7 – Postaæ zwana diab³em.





Fot. 7a Wg³êbienia na ³ydce s± w wygl±dzie niezwykle podobne do rys na skale nr 3 wed³ug kolejno¶ci klucza i skale nr 12 wed³ug mapki.

Pazury w palcach lewej rêki s± szczegó³em, który z pozoru naturalny dla tego typu postaci, nie jest widoczny u palców prawej rêki. Ta powa¿na ró¿nica pomiêdzy obiema rêkami zmusza do zastanowienia. Z kolei po³o¿enie lewej rêki i pazurów, które wygl±daj± tak jakby chcia³y siê wbiæ w udo w odniesieniu do pod³u¿nych wg³êbieñ na ³ydce, stwarzaj± wra¿enie jakby ta rêka pazurami uczyni³a te wg³êbienia na ³ydce, a teraz to samo chce uczyniæ na udzie.


RZE¬BY DROGI KRZY¯OWEJ W STOSUNKU DO KLUCZA CZWÓRKOWEGO 



Fot. 8 - St. I. – Czwórka w postaci ozdób he³mu, widoczna w obrazie stacji ods³oniêta kotara symbolizuje odkrywanie ukrytych informacji.

 


Fot. 9 - St. III. – Dwukrotnie przedstawiona czwórka w postaci ozdób z³otego he³mu i nieregularnych pionowych kresek na murze obok z³otego he³mu.

 




 

Fot. 10 - St. IV. - Dwukrotnie przedstawiona czwórka w postaci nienaturalnie u³o¿onych czterech palców prawej rêki Chrystusa, któr± trzyma poprzeczn± belkê krzy¿a i w postaci czterech kr±¿ków na w³óczni.

 



Fot. 11 - St. V. – Czwórka w postaci wisiorka widocznego na szacie Chrystusa, na wysoko¶ci jego kolan.

 




 

Fot. 12 i 12a - St. VII. – Czwórka dwukrotnie przedstawiona w postaci ciemno zamalowanych elementów konstrukcji lewej wie¿y i braku wielkiego palca u nogi Chrystusa, tym samym 4 pozosta³e tworz± nienaturalny wygl±d stopy.

 





Fot. 13 i 13a - St. X. – Cztery formy konstrukcyjne, jako imitacja konstrukcji i kostka do gry z 4 widoczna na pierwszym planie.


 
 

Fot. 14 - St. XI. – Czwórka w postaci 4 szczebli drabiny.




Fot. 15 - St. XII. – Ukryta w chmurach informacja dotycz±ca klucza czwórkowego. Ponad prawym ramieniem krzy¿a 4 ciemniejsze chmury wygl±daj±ce jak ska³y i pod prawym ramieniem równie¿ widoczne w chmurach 4 ska³y.

                         


                            P£YTA NAGROBNA LE¯¡CA NA GROBIE H. BOUDETA



 

 

Fot. 16 – Widoczny, jako wyró¿niaj±cy siê ³ukowato wykonany rz±d znaków na p³ycie nagrobnej.

W ³ukowato wykonanym zbiorze znaków widocznych na p³ycie, (jest to najni¿sza linia znaków po lewej stronie) mo¿emy odszyfrowaæ dwie informacje. Pierwsza w postaci litery „P”, która jako pierwszy znak tego ³ukowatego wiersza, mo¿e mówiæ; - Pierwszy znak lub pierwsza liczba w szeregu. Przyjmuj±c logicznie, litera „P” mówi, ¿e od tego miejsca nale¿y rozpocz±æ liczenie znaków.

 

Drug± czytan± w logiczny sposób informacj± jest przyjêcie cyfry „1”, jako czwartego (licz±c od koñca rzêdu liczebnika), jako kolejnego pocz±tku liczenia. W ten sposób uzyskujemy dwa zbiory liczbowe, pierwszy posiada 9 znaków, drugi posiada 4 znaki. Taka informacja w odniesieniu do mapy terenu uzyskuje szczególne znaczenie dowodowe. Pokazuje zbiór czterech ska³ (kreski s± symbolami ska³ rozlokowanych ³ukiem pod szczytem góry) i uwiarygodnia wskazania czwórkowe w taki sposób, ¿e odnosi siê do czterech ostatnich ska³ licz±c od prawej strony w tym ³ukowatym ci±gu ska³ na górze.

 

       MAPKA TERENU WSKAZYWANEGO PRZE H. BOUDETA





Fot. 17 i 17a – Zaznaczony ma³± strza³k± ostatni z czterech punktów, jakie s± wyszczególnione w szeregu kresek, punkt czwarty jest trzynastym znakiem licz±c od prawej strony.


Na tej mapie H. Boudet uj±³ obszar od góry Cardou do Col de Sals a Rennes les Bains le¿y po¶rodku. W okolicy ponad po³±czeniem Rzek La Sals i Blanche widoczne s± 4 szeregi znaków w postaci kresek i kropek. Tego typu znaków na ca³ej mapie jest bardzo du¿o, jednak najwy¿szy z tych czterech, jakie tu s± narysowane posiada szczególne znaczenie. Jego konstrukcja graficzna licz±c od prawej strony ujmuje najpierw 9 kresek a nastêpnie 4 punkty. A ostatni z czterech punktów wskazywany strza³k±, posiada istotne znaczenie.

- Ta strza³ka wskazuje na ostatni ze zbioru czterech punktów, czyli czterech ska³. Przyjmuj±c, ¿e wszystkie znaki tego szeregu obrazuj± po³o¿enie istniej±cych tu ska³, to ona wyszczególnia 4 z nich. Wyszczególnia ska³y liczone od prawej strony patrz±c z wierzcho³ka góry. Te wyró¿nione ska³y to 10, 11, 12 i 13 oznakowane w postaci punktów pomiêdzy kreskami, które znamionuj± inne ska³y. W szeregu na mapie s± pokazane jeszcze dwie ska³y po lewej stronie, jednak nastêpna ska³a po wyszczególnionym zbiorze jest oznakowana kresk± poprzeczn± w stosunku do pozosta³ych. Taka poprzeczna kreska jest równoznaczna ze znakiem „STOP”, który tu mówi, ¿e tej ska³y nie nale¿y ju¿ liczyæ. 

Na p³ycie nagrobnej podobnie jak na mapie, równie¿ po 9 znakach cztery kolejne s± od nowa liczone. Jest to podwójne wskazanie na cztery ska³y znajduj±ce siê w miejscu wskazanym mapk±.

W odniesieniu do tak du¿ej ilo¶ci wskazañ na wymowê czwórki, jakie istniej± w ko¶ciele w Rennes le Chateau, nale¿y za³o¿yæ, ¿e na to miejsce zarówno H. Boudet jak i B. Sauniere wskazuj±, jako na miejsce lokalizacji grobowca.


 





Fot. 18 – Cztery wg³êbienia wy¿³obione przez cz³owieka istniej±ce w najbli¿szym otoczeniu wskazywanych czwórkowym szyfrem ska³.

Te cztery wg³êbienia, s± bez w±tpienia wykonane przez cz³owieka w jakim¶ za³o¿onym celu. Ich lokalizacja na skale, która le¿y w bezpo¶rednio s±siedztwie czterech ska³ wskazywanych na mapce ksiêdza H. Boudeta i ca³a mnogo¶æ symboli czwórkowych niew±tpliwie maj± wspólny mianownik. Te wszystkie symbole znajduj±ce siê w ko¶ciele w Rennes le Chateau, odnosz± siê do tych czterech wg³êbieñ. Dowodem na to jest podobieñstwo fizycznej formy u³o¿enia ³ukowatego wg³êbieñ i kilku symboli w ko¶ciele, które równie¿ posiadaj± ³ukowaty kszta³t. 

 


 

 

Fot. 19 i 19a – Symbole czwórkowe istniej±ce w ko¶ciele posiadaj±ce specyficzny ³ukowaty kszta³t.

Z tych zdjêæ wynika, ¿e czwórkowe wskazania z ko¶cio³a w Renne le Chateau kieruj± nas do tego miejsca. Równie¿ to miejsce w górach wskazuje H. Boudet na swojej mapce. W dalszym kontek¶cie inne informacje bêd± pokazywa³y nam szczególne cechy charakterystyczne, jakie istniej± bezpo¶rednio na tych czterech ska³ach.

                                                  FRESK „KAZANIE NA GÓRZE”

 




 

Fot. 20 – Fresk przedstawiaj±cy kazanie na górze.

 

Chrystus jest tu pokazany jak stoi na zaokr±glonej skale, która jest wierzcho³kiem tej malutkiej góry. S³uchacze rozlokowali siê na stromych zboczach a pomiêdzy nimi widoczne s± naturalne rze¼by tej góry a raczej du¿ej ska³y.

 





Fot. 21 i 21a – Widok opisywanej ska³y, taka sama jest widoczna na fresku w ko¶ciele.
 

Istnieje widoczne podobieñstwo pomiêdzy tymi dwoma obrazami. Na fresku s± pokazane charakterystyczne cechy fizyczne tej „góry” w postaci zaznaczonych rys lub wy¿³obieñ. Bior±c pod uwagê symboliczno¶æ fresku, to obrazy s± bardzo do siebie podobne. Pionowe wy¿³obienie, które dzieli górê na dwie czê¶ci, jest pokazane na fresku po¶rodku wy¿³obieñ poziomych i taki jest ogólny wygl±d ska³y.

 


Fot. 22 – Zaokr±glony wierzcho³ek ska³y, na którym stoi Chrystus.

Chrystus stoi na skale, która posiada wyra¼nie ob³y kszta³t. Wygl±da to tak, jakby kto¶ celowo wierzcho³ek tej ska³y wyrze¼bi³ na okr±g³o.


 

 Fot. 23 – Widok dwóch zaokr±glonych ma³ych ska³, le¿±cych na p³askim wierzcho³ku góry/ ska³y. Wiêksza z tych zaokr±glonych ska³ jest kilkukrotnie pokazywana w stacji drogi krzy¿owej. 




 Fot. 24 – Worek na fresku


Kolejny szczegó³ w programie szyfru, to specyficznie zaokr±glona szypu³ka worka. W rzeczywisto¶ci nigdy tak ona nie wygl±da. Tu jest pokazana jak g³owa, lub kopu³ka. Ten wygl±d w kontek¶cie tematu grobowca, mo¿e symbolizowaæ dwie sprawy.

- Symbolizuje zmumifikowane zw³oki, istnieje tu podobieñstwo do g³owy mumii.

- Kszta³t zaokr±glonej g³owy, mo¿e odnosiæ siê do ju¿ wskazywanych zaokr±glonych ska³ na wierzcho³ku góry/ska³y.

W sposób odmienny zosta³a przedstawiona niewiasta w prawej dolnej czê¶ci fresku. Inaczej ni¿ pozosta³e niewiasty, które klêcz± lub stoj± ona wygodnie siedzi oparta plecami o nogi jej towarzysza. Jej twarz równie¿ nie wyra¿a smutku, który jest widoczny na twarzach pozosta³ych niewiast. Obserwuje Chrystusa, jakby z dystansem trzymaj±c z³o¿one palce obu d³oni. Tak trzymane rêce przypominaj± rêce Magdaleny z obrazu pod o³tarzem g³ównym. Jest pokazana, jako osoba nie z tego tematu, albo wrêcz przeciwnie, jako jedyna z tego tematu. Bo tematem fresku jest kazanie na górze ona, jako jedyna zachowuje siê jak s³uchacz, pozosta³e niewiasty p³acz±, jaka na pogrzebie.

 

Zwraca ona na siebie uwagê a tym samym uwa¿nie obserwuj±c mo¿emy zauwa¿yæ u jej prawego boku szczególnie ukszta³towan± ska³ê. Miejsce to wygl±da tak, jakby w skale zosta³ wyciêty prostok±tny do³ek.

 




 

Fot. 25 i 25a – Niewiasta i zarysy trzech do³ków wokó³ mniejszej ska³y.

 

Wygl±d tej góry a raczej du¿ej ska³y jest bardzo podobny do jednej z czterech ska³ wskazywanych przez H. Boudeta. Moim zdaniem, jest to najwa¿niejsza z po¶ród tych czterech ska³. W wizerunku fresku istniej± szczegó³y, które w istotny sposób odnosz± siê do cech szczególnych widocznych na tej skale.





 

 

Fot. 26 i 26a – Na prawej rêce Chrystusa, fa³dy jego ubrania tworz± literê „M” i obecnie s³abo widoczny znak na ob³ej skale, wskazywanej wygl±dem rze¼b drogi krzy¿owej.

 

           RZE¬BY DROGI KRZY¯OWEJ UKAZUJ¡CE SPECYFICZNE CECHY ZNAKÓW
                                             WIDOCZNYCH NA 4 SKA£ACH.




 

 Fot. 31 St. I. – Postac trzymaj±ca w lewej rêce pismo nie patrzy na to pismo, tylko kieruje wzrok i wskazuje rêk± na znajduj±c± siê w du¿ej odleg³o¶ci okr±g³± ska³ê. Taki symbol jest odniesieniem do ob³ej ska³y znajduj±cej siê na du¿ej p³askiej skale. 




 
 

Fot. 32 St. II. – Z³oto pomalowana kula pod kolanem pochylaj±cej siê postaci, która w rzeczywisto¶ci jest lez±cym na ziemi he³mem odnosi nas do kwestii kulistych form.

 


Fot. 33 St. VI. – Widok kopu³y, który ponownie odnosi nas do ob³ej ska³y.

 





Fot. 34 St. XI. - W tle chmur widoczny zarys góry podobny do góry Cardou, jaki mo¿na zobaczyæ z miejsca gdzie le¿y grobowiec.


Fot. 35 St. XII. – Widok pod lewym ramieniem poprzecznej belki krzy¿a ukazuje wy³aniaj±cy siê z chmur widok podobny do ³añcucha górskiego z Cardou w³±cznie, jaki mo¿e byæ widoczny z miejsca grobowca.

 

 

Fot. 36 St. XIV. – Wschód Ksiê¿yca jest pokazany w takim po³o¿eniu, jaki jest w rzeczywisto¶ci w stosunku do wej¶cia g³ównego do grobowca.

               OBRAZ UMIESZCZONY W DOLNEJ CZʦCI O£TARZA
 W KOSCIELE
                                             W RENNES LE CHATEAU.

 


 

Fot. 33 Obraz ten zawiera w swoim wizerunku kilka przekazów dotycz±cych Jezusa Chrystusa i Magdaleny. 






Fot. 34 Pierwszy przekaz dotyczy widocznych w lewym górnym rogu inicja³ów „J” i „M”.

 

Istniej±ce tu inicja³y „J” – Jezus, „M” – Magdalena, s± zgodne z duchem ca³okszta³tu przekazu istniej±cego w tym ko¶ciele i w jego okolicy. Ta personalna informacja w postaci inicja³ów mówi, do jakich postaci odnosz± siê pozosta³e przekazy.
 

 

 

Fot. 35 Drugi przekaz tego obrazy wskazuje na aspekt dotycz±cy krzy¿a, symbolu ¶mierci Chrystusa. 

Widoczne tu, wyrastaj±ce z krzy¿a ga³±zki z li¶cmi ¶wiadcz± o ¿yciu i wykluczaj± w tym przypadku, ten krzy¿, jako symbol ¶mierci poprzez ukrzy¿owanie. 

 




Fot. 36 Trzeci przekaz jest zawarty w otwartej ksiêdze.

Otwarta ksiêga symbolizuje tu Nowy Testament, taki wniosek posiada swoje uzasadnienie w istniej±cych na tym obrazie inicja³ach i kontekstach do innych przekazów z tego ko¶cio³a. Na otwartych stronach s± wyra¼nie widoczne czerwone krzy¿e, natomiast pismo jest nieczytelne i ma³o wyraziste. Ksiêga odnosz±c siê do Jezusa ukazuje dwa istotne aspekty z nim zwi±zane.

Pierwszy z aspektów poprzez czerwone krzy¿e wi±¿e siê kontekstowo z widocznym tu „¿yj±cym krzy¿em” a czerwony kolor mówi, ¿e to jest ¿ycie a nie ¶mieræ.

Drugi aspekt dotycz±cy nieczytelnego pisma jest symbolem odnosz±cym siê do tre¶ci Nowego Testamentu i mówi, ¿e zawarte w nim tre¶ci dotycz±ce Jezusa Chrystusa s± niejasne.

 

Oceniaj±c tê sprawê z drugiej strony, mo¿emy stwierdziæ, ¿e Chrystus nie umar³ na krzy¿u, mia³ rodzinê i le¿y w jakim¶ grobie, o czym ¶wiadczy wizerunek niewiasty przedstawiaj±cej Magdalenê i czaszkê widoczn± obok niej. Taka informacja kieruje nas do tajemniczego grobu, który gdzie¶ istnieje.

 



Fot. 37 Czwarty przekaz poprzez umiejscowienie tu czaszki, która jest namalowana u samej podstawy krzy¿a a zarazem le¿±cej przed kolanami Magdaleny, odnosi siê do ¶mierci Jezusa.

 

Wniosek, jaki nale¿y wyci±gn±æ z aspektu „¿ywego krzy¿a” i w zwi±zku z widoczn± tu czaszk±, jest taki; - Chrystus prze¿y³ ukrzy¿owanie, lub nie by³ ukrzy¿owany a jego cia³o spoczywa tu gdzie jest Magdalena. Dodatkowo czaszka posiada wymowê zawart± we w³asnym wygl±dzie. Jest ona namalowana w taki sposób, ¿e istotne szczegó³y pokazuj±ce oczodo³y i otwory twarzy s± niewyra¼ne a z boku g³owy widoczne jest, jej specyficzne kszta³towanie. Wzór, jaki tworzy ko¶æ przywodzi na my¶l znak istniej±cy na jednym z dwóch manuskryptów, jakie B. Sauniere odnalaz³ w ko¶ciele. Taki wizerunek czaszki tworzy kontekst dotycz±cy tajemniczych informacji zawartych w manuskryptach.
 

 


Fot. 38 Pi±ty przekaz zwi±zany jest, ze specyficznym wygl±dem splecionych palców Magdaleny.

Niewiele by one mówi³y, gdyby nie ich specyficzny wygl±d. S± proste i du¿e, co eksponuje je na pierwszy plan tego obrazu. Dwie splecione d³onie pokazuj± osiem palców (bez kciuków), a kilka z nich jest namalowane, jako nad wyraz dominuj±ce w ca³y wizerunku obrazu. Tak jakby twórca tego dzie³a chcia³ powiedzieæ, zwróæ uwagê na palce. Ale có¿ one mog± powiedzieæ poza tym, ¿e jest ich osiem w ka¿dej rêce po cztery. Chyba, ¿e mówi±; - w tym ko¶ciele przekaz czwórkowy jest równie istotny jak przekaz, który mówi, ¿e Chrystus nie umar³a na krzy¿u.

 


Fot. 39 Szósty przekaz, jest kolejnym dotycz±cym tego specyficznego krzy¿a.

W miejscu jego podstawy s± widoczne m³ode ga³±zki wyrastaj±ce tak jakby wyrasta³y z krzy¿a, albo z ziemi gdzie on stoi. Taki wizerunek przedstawia sprawê odrodzenia siê potomków Chrystusa i Magdaleny.











Fot. 40 i 40a i 40b Siódmy przekaz pokazuje charakterystyczne wy¿³obienia na skale i formê prostok±ta widoczn± w ukszta³towaniu sukni Magdaleny. Wskazywane wy¿³obienia naskalne w otoczeniu wej¶cia do grobowca, ska³a druga wed³ug klucza czwórkowego a 11 na planie H. Boudeta.

 

 Te dwa szczegó³y odnosz± siê do istniej±cych w miejscu grobowca a wykonanych ludzk± rêka wy¿³obieñ na ska³ach. Pierwszy w postaci dwóch pionowych wy¿³obieñ widocznych ponad g³ow± Magdaleny wskazuje na znaki o ró¿ny kszta³cie, jakich jest wiele na ska³ach przy grobowcu. Drugi w postaci prostok±ta, jest odniesieniem do trzech p³askich wy¿³obieñ istniej±cych wokó³ jednej z pó³kolistych ska³, le¿±cych przy zachodnim ma³ym wej¶ciu.

 


WSKAZYWANE MIEJSCE LOKALIZACJI SKARBU WIZYGOTÓW

PRZEDMOWA

Skarb Wizygotów, mit czy rzeczywisto¶æ – czas poka¿e. Wed³ug historycznych przekazów Wizygoci po z³upieniu Rzymu uciekli z olbrzymim skarbem w okolice po³udniowej Francji. Ostatni historyczny przekaz dotyczy okolic Carcassonne, gdzie dosz³o do konfliktu pomiêdzy wojskami ksi±¿±t frankijskich a oddzia³ami Wizygotów. Wizygoci nie chc±c by skarby wiezione na 160 wozach dosta³y siê w rêce wroga, u¿yli podstêpu. Roz³adowali skarby z wozów, które puste dalej by³y chronione przez ich oddzia³y. Kiedy wojska frankijskie przekroczy³y rzekê i zaatakowa³y oddzia³y Wizygotów, ci szybko siê wycofali pozostawiaj±c z pozoru pe³ne skarbów wozy? Jednak pozostawione wozy okaza³y siê puste a Wizygoci ju¿ uciekli w góry.

Poszukiwania skarb nie da³y ¿adnego rezultatu a wed³ug oceny sytuacji wszyscy doszli do wniosku, ¿e skarby zosta³y zatopione w rzece.

Wizygoci osiedlili siê w górach i nie chc±c by najazdy trwa³y nadal, nie mogli korzystaæ ze skarbu. Skarby, które tak bronili ca³± drogê z Rzymu sta³y siê dla nich martwe. Musieli je dobrze ukryæ i o nich zapomnieæ przynajmniej na jaki¶ czas. Jak siê okaza³o ten czas zapomnienia trwa do dzisiejszego dnia? Wszelkie poszukiwania nie da³y ¿adnego rezultatu a ca³a historia dotycz±ca skarbu jest powoli traktowana, jako mit.

Ten temat posiada jeszcze inny aspekt. Skarb Wizygotów to równie¿ zrabowane przez rzymian skarby ¦wi±tyni Salomona i przywiezione do stolicy imperium. Tu zdobywcy szczycili siê nimi przez prawie piêæ wieków do czasu, kiedy Wizygoci wywie¼li je, wraz z wszystkimi innym skarbami Rzymu.

Czyli mo¿na powiedzieæ, ¿e skarby ¦wi±tyni Salomona z przyczyn wynikaj±cych z dzia³ania rzymian, zmieniaj± miejsce swojej lokalizacji i w efekcie gin± w po³udniowej Francji.

Spadkobierca skarbów zrabowanych w ¦wi±tyni Salomona - spadkobierca rodu dawidowego Jezus Chrystus z przyczyn wynikaj±cych z dzia³ania rzymian, przenosi siê do po³udniowej Francji i s³uch o nim ginie.

Czy taki by³ boski zamys³ wzglêdem dzia³ania ludzi w stosunku do skarbu ¦wi±tyni Salomona i Rodu Dawidowego?

Istniej± ró¿ne wzmianki, które mówi± o tych skarbach i na podstawie tych ró¿nych a tak¿e ma³o precyzyjnych informacji tysi±ce ludzi próbowa³o odnale¼æ miejsce gdzie one mog± byæ ukryte. Proboszcz Berengere Sauniere równie¿ pozostawi³ kilka wskazówek, jednak one niewiele pomog³y w poszukiwaniach.

Ja pierwsz± wskazówkê otrzyma³em w sposób zupe³nie niekonwencjonalny. 17 Wrze¶nia 2005r wieczorem w dzieñ naszego pierwszego przyjazdu do Francji niespodziewanie uzyska³em mentalny kontakt z „duchem” proboszcza B. Sauniere. Wieczorem tego dnia w drodze z restauracji w Couizie, gdzie zjedli¶my kolacjê Magdalena prowadzi³a samochód. Gdy minê³a skrzy¿owanie dróg na prze³êczy przy serpentynie pod Rennes le Chateau, jak mi potem powiedzia³a mia³a widzenie ducha ksiêdza Sauniere. On w stroju kap³ana z kapeluszem, przemieszcza³ siê obok samochodu w czasie, gdy jecha³a ten duch unosi³ siê obok samochodu na odcinku oko³o trzystu metrowym.

Gdy mi to mówi³a w mojej ¶wiadomo¶ci objawi³ siê obraz tego ksiêdza, jak stoi w miejscu gdzie Magdalena go zauwa¿y³a. W pierwszym momencie patrzy na mnie a nastêpnie kieruje g³owê w kierunku gdzie jest miejsce zlokalizowane wskazówkami B. Sauniere miejsce ukrytego wej¶cia do grot.  W taki sposób rozpocz±³ siê o o¶mioletni czas naszych poszukiwañ, jednak nie poszukiwanie skarbu by³o najwa¿niejszym naszym zajêciem.

    

         Jakie wskazówki odnale¼li¶my w zwi±zku z tymi, ukrytymi grotami?

Dostêpna w sprzeda¿y ksi±¿ka, pt. „Clef du royaume des morts”, autor Alain Feral, prezentacja Sonia Moreu, wydawnictwo BELISANE rok 1997. Zawiera ona zbiór odrêcznych rysunków, kopie opisów B. Sauniera i wiele komentarzy, które w samej rzeczy tworz± ma³o czytelny przekaz, czego dotycz±. Ca³okszta³t tego zbioru dokumentacji dotyczy kolejnych etapów tworzenia wystroju ko¶cio³a w czasie, gdy B. Sauniere by³ tam proboszczem. S± w tej publikacji pokazane kolejne etapy budowy wie¿y Magdali i willi Betanii. Jest równie¿ zawarty szeroki opis dotycz±cy tych prac. S± to materia³y ¼ród³owe i odniesienia napisane przez autorów ksi±¿ki.

O ile rysunki s± dok³adn± kopi± ró¿nych etapów budowy, to w tre¶ci ju¿ takiej precyzji wypowiedzi w stosunku do budowy tych obiektów nie znajdziemy. Moim zdaniem autorzy tej ksi±¿ki i tych rysunków, kontynuuj± saunierowskiego ducha przekazu informacji, który mówi, o czym innym a o czym innym ¶wiadczy. Ta nie jednoznaczno¶æ przekazów B. Sauniere spêdza sen z powiek wielu poszukiwaczom i stwarza problemy interpretacji historykom.

Ja w trakcie studiowania tej ksi±¿ki, (któr± notabene kupili¶my w Rennes le Chateau w czasie pierwszego przyjazdu za astronomiczne dla nas pieni±dze) odnalaz³em w jej rysunkach kilka spójnych informacji. Informacje, o których mówiê nie s± pierwszo planowymi na tych rysunkach a w niektórych przypadkach to tylko drobne szczegó³y. Ale te drobne szczegó³y odnosz± siê do jednego miejsca i w taki sposób wskazuj± miejsce w terenie, gdzie poszukiwane groty mog± siê znajdowaæ.

W rzeczywisto¶ci, te informacje niewiele by nam pomog³y, gdybym sam nie zobaczy³ tego ma³ego wej¶cia. Penetruj±c dolinê w pewnym momencie zobaczy³em du¿e wg³êbienie skalne wype³nione czarn± ziemi± do poziomu usypiska pod pionow± ¶cian± skaln±. W jednej chwili przysz³a mi do g³owy my¶l to jest tu. Mimo, ¿e to wg³êbienie, czy dziura w skale wygl±da raczej jak nora du¿ego zwierzêcia, to moje przeczuci mówi³o mi jednoznacznie to jest wej¶cie do groty.

Dok³adnie obejrza³em okolicê tego miejsca a nastêpnie wykonali¶my ca³± sesje zdjêciow± tej ¶ciany doliny, kilka dni po kilkaset zdjêæ. Taka praca – du¿a ilo¶æ zdjêæ a nastêpnie ich szczegó³owa analiza - jest nasz± metod± poszukiwania niewidocznych na pierwszy rzut oka wygl±du miejsc, lub wizerunków jakich¶ rzeczy. Ju¿ w trakcie wykonywania jednego z ujêæ zobaczy³em tak± formê ska³, która przywiod³a mi na my¶l rysunek dwóch lustrzano przedstawionych koni, na jednej z ilustracji we wspomnianej powy¿ej ksi±¿ce. Konie tam narysowane stoj±c na tylnych nogach i wyginaj± siê do ty³u w nienaturalny sposób. Dziêki temu ich wygl±d uzyskuj± postac ³ukow±. Taka formacja skalna znajduje siê obok ma³ego wype³nionego ziemi± wej¶cia skalnego. Teraz w nowych okoliczno¶ciach, rozpoczêli¶my ponown± analizê przekazów zawartych w tej ksi±¿ce.

 




Fot. 1 Charakterystyczne ³ukowe u³o¿enie w pionie kilku warstw skalnych i rysunek dwóch koni. 

 

W tekstach zawartych w omawianej ksi±¿ce Alain Feral pisze równie¿ o szachownicy. Takie odniesienie posiada swoje uzasadnienie w wygl±dzie drugiej zachodniej formacji skalnej przypominaj±cej konia.

 




Fot. 2 Ska³a przypominaj±ca wygl±dem figurê szachow± nazywan± koniem.

Odnale¼li¶my dwa „konie”, ten przypominaj±cy szachow± figurê stoi po prawej stronie groty Magdaleny. Z kolei ten wygiêty stoi obok ma³ego wej¶cia. Grota Magdaleny by³a penetrowana przez wielu poszukiwaczy, je¿eli w niej cokolwiek by siê znajdowa³o, ju¿ dawno by by³o to odkryte. Pozosta³o ma³e wej¶cie obok „wygiêtego konia”. W tym miejscu, tak samo jak w miejscu gdzie znajduj± siê groty, miêdzy innymi grota Magdaleny istnieje uj¶cie strumienia, w którym po deszczu p³ynie woda. Strumieñ obok ma³ego wej¶cia posiada du¿o wiêksze koryto, ni¿ ten zachodni. Mo¿na zak³adaæ, ¿e tu równie¿ powinny byæ groty.

 

 




Fot. 3 Okre¶lenie „b³êkitne jab³ka” jest uzasadnione w odniesieniu do wygl±du ska³, które posiadaj± ca³e szeregi kuli¶cie uformowanych wypuk³o¶ci.

B³êkitne jab³ka w efekcie promieni s³onecznych, które padaj± na witra¿e w ko¶ciele pojawiaj± siê na posadzce i ¶cianach ko¶cio³a w Rennes le Chateau. Ten ¶wietlny spektakl w istocie pokazuje mnóstwo kolorowych kr±¿ków, ale najmniej po¶ród nich jest b³êkitnych. Informacja dotycz±ca b³êkitnych jab³ek, iluminacji ¶wietlnej, jak± 17 Stycznia mo¿na ogl±daæ musi posiadaæ jaki¶ inny podtekst.


I tak jest, poni¿ej obu formacji skalnych, które swoim kszta³tem odnosz± siê do koni znale¼li¶my ska³y uformowane na swojej powierzchni w ca³e szeregi kulistych wypuk³o¶ci. Wygl±d tych niewielkich wypuk³o¶ci mo¿na porównaæ do ukazuj±cych siê podczas ¶wietlnego spektaklu kolorowych kr±¿ków. Okre¶lenie „b³êkitne jab³ka” mo¿e wywodziæ siê z koloru, jaki te kuliste wypuk³o¶ci uzyskuj± w czasie, gdy promienie s³oneczne padaj± na nie pod odpowiednim kontem, one wówczas uzyskuj± b³êkitny odcieñ.

 

Fot. 4 Wie¿a Magdala widoczna z miejsca gdzie jest zlokalizowane ma³e wej¶cie skalne.

Widok wie¿y Magdali przedstawiony na tym foto, jest identyczny z tym, który pokazywany jest na rycinach w omawianej ksi±¿ce. Patrz±c przez ka¿de z dwóch ma³ych okien, które s± przy okr±g³ych schodach, nasz wzrok bêdzie skierowany dok³adnie w miejsce ukrytego wej¶cia do grot.

 





Fot. 5 Widoczne wysoko zaro¶niête drzewami zbocze w miejscu wskazywanym rysunkami z ksi±¿ki.

Zbocze doliny po lewej stronie uj¶cia strumienia jest zaro¶niête drzewami do samej góry na d³ugo¶ci kilkudziesiêciu metrów. Te zaro¶la koñcz± siê w miejscu gdzie stoi formacja skalna przypominaj±ca wygiêtego konia z rysunku w ksi±¿ce. W innych widocznych na zdjêciu miejscach tego zbocza drzewa nie porastaj± jego górnej czê¶ci. Widoczne s± tam odkryte skaliste po³acie go³ego zbocza. Na tym zboczu w jego górnych partiach jest za ma³o odpowiedniej gleby i tam drzewa nie rosn± tak obficie. Tu w miejscu wskazywanym rysunkami tej gleby jest bardzo du¿o. Mo¿na przyj±æ tezê, ¿e w to miejsce zosta³a celowo nasypana z my¶l± o ukryciu wej¶cia do grot.

Kilka wskazañ kieruj±cych nas do tego miejsca w dolinie, które zosta³y narysowane, jako nieznacz±ce lub niewiele mówi±ce elementy rysunków w ksi±¿ce Alaina Ferala.

 


Fot. 6 Rysunek je¼d¼ca, który dzid± uderza w miejscu, jakie odnosi nas do ko¶cio³a i drugiego je¼d¼ca, który dzid± uderza w tajemniczym miejscu pokazanym, jako czarna tarcza z trzema bia³ymi ptakami.

W obu przypadkach je¼dziec ostr± dzid± przebija powierzchniê gruntu i w taki sposób pokazuje, ¿e nale¿y w okre¶lonym miejscu ostrym narzêdziem przebiæ ziemiê. Nie mo¿e tu chodziæ o przebijanie ska³y, bo dzida do tego siê nie nadaje. Pierwszy je¼dziec uderza w miejscu, gdzie znajduje siê o³tarz, drugi w miejscu, jaki symbolizuje tarcza z czarnym t³em i trzema bia³ymi ptakami.

Symbolika takiej tarczy mo¿e mówiæ o zabezpieczonym (tarcza - zabezpieczenie) ziemi± (czarne t³o tarczy) miejscu, w którym mog± ¿yæ ptaki (trzy bia³e ptaki). Je¿eli ten je¼dziec by stan±³ w pozycji i miejscu formacji skalnej odnosz±cej siê do postaci wygiêtego konia, to dzid± by uderza³ w miejsce gdzie jest ma³e wej¶cie skalne.

 

Fot. 7 Rysunek przedstawia plan ko¶cio³a i jego otoczenia a s³owo „AUBE” posiada obrócon± literê “B”.

Na tym rysunku istnieje jeden element, który nie posiada logicznego uzasadnienia. Jest to strza³ka z nr 1, która jest umocowana tylko w jednym punkcie geometrycznym i w zasadzie mog³aby byæ dowolnie wzglêdem kierunku ustawiona. Obrócona litera w s³owie „AUBE” daje nam wskazówkê do obrócenia jakiego¶ elementu w rysunku o 180 stopni. Nieustabilizowanym elementem w rysunku jest strza³ka nr, 1. Je¿eli obrócimy tê strza³kê w druga stronê to bêdzie ona pokazywa³a miejsce lokalizacji ma³ego wej¶cia skalnego.

 

Fot. 8 Rysunek przedstawia schematyczny obraz w postaci widoku z góry na wie¿ê Magdalê.

Podzia³ka w lewej górnej czê¶ci planu, jest narysowana tak, ¿e mo¿e wskazywaæ kolejno – 1,2mm; - 12cm; - 12m; - 120m itd. Odleg³o¶æ od wie¿y Magdali do ma³ego wej¶cia wynosi w linii prostej oko³o 1200m. Ta podzia³ka mo¿e wskazywaæ odleg³o¶æ od Magdali do grot. W³a¶ciwy kierunek lokalizacji wej¶cia pokazuje po³o¿enie drabiny i znak w postaci dwóch kresek, takich jak przy oznaczaniu cudzys³owu. Je¿eli przeprowadzimy liniê prost± przez drabinê i ten ma³y znak to bêdzie ona wskazywa³a ma³e wej¶cie skalne.

 

Fot. 9 Rysunek przedstawiaj±cy widok otaczaj±cego Rennes le Chateau górzystego terenu.

Po prawej stronie rysunku widoczna jest ma³a bia³a plamka z kropk± w jej ¶rodku. Jest to znak, który pokazuje gdzie znajduje siê w terenie, miejsce lokalizacji ma³ego wej¶cia skalnego. To miejsce znajduje siê u uj¶cia ciemno zakreskowanego strumienia.

 




Fot. 10 i 10a Kamienna p³yta znajduj±ca siê w Rennes le Chateau i szkic wykonany wed³ug wizerunku, jaki prezentuje ta p³yta.


Szkic istniej±cy w opisywanej tu ksi±¿ce posiada odwrócon± kolejno¶æ postaci. Na p³ycie postac je¼d¼ca na zmêczonym koniu chwilê po roz³adowaniu rzeczy, jest pokazana po lewej stronie a na szkicu po lewej stronie widnieje postac je¼d¼ca wioz±cego rzeczy i wje¿d¿aj±cego do podziemi. W my¶l mojej teorii wiezie on skarby z miejsca potyczki Wizygotów z Frankami pod Carcassonne do podziemnych pomieszczeñ. Takimi pomieszczeniami mog³y byc wcze¶niej zamieszka³e groty. Korzenie drzew widoczne ponad grotami mowi±, ¿e nad tym wej¶ciem jest ziemia i rosna drzewa. Taki jest obecny wygl±d wskazywanej lokalizacji grot. Drzewa rosn± w miejscu, gdzie pod spodem zgodnie z cechami geologicznymi miejsca, mog± istniec groty. Natomiast ziemia, która tworzy usypisko na zboczu wsakzuje na dzia³anie cz³owieka, który to usypisko wykona³ w celu zasypania wej¶cia do grot.

©  MMagdalena i Andrzej Struski de Merowing


20.01.2014.FRANCJA


Wszelkie Prawa Zastrze¿one. Kopiowanie, rozpowszechnianie tylko za zgod± autora tekstu oraz podaniem linku do orginalnej strony autorów.