> Strona główna > Artykuły
Tłumacz Strony/Translator Site
Kalendarz
Luty 2017
P W Ś C P S N
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28
ARTYKUŁY - ARTICLES Ab ovo usque ad mala
Nostradamus
MONDE UNIVERS CRÉATION
Materiały nadesłane
do redakcji portalu
redakcja portalu nie
ponosi odpowiedzialnosci
za nadeslane materiały




Artykuł pilotujący książkę Watykan Zdemaskowany - Papież musi umrzec



Afera Banco Ambrosiano



Koniec ery ryb cz.1-tajemnicza wiedza majów
Koniec ery ryb cz.2- Naukowcy dowodza

 

Pedofilia i Satanizm... cz1     
Pedofilia i Satanizm...cz2
  
 


NOSTRADAMUS VATINICIA CODE 





NOSTRADAMUS VATINICIA CODE [ ENG ]



Chrońmy nasze dzieci -
Plaga społeczeństwa -
Pedofilia


Prof. Adam Gierek: Słońce zniszczy Ziemię!
 
 

Ks. Piotr Natanek oskarża Watykan




Afery za Spiżową bramą

 
Teoria dotyczaca czasu budowy Sfinksa i piramid w Gizie
Data 07/04/2010 18:12  Autor Andrzej Struski  Kliknięć 14007  Język Polish
Ile realnie przez dwadzieścia lat można było ustawić bloków na piramidzie, używając czterech ramp do ich transportu?

Teoria dotycząca czasu budowy Sfinksa i piramid w Gizie.
Piramidy i Sfniks starsze niż cywilizacja Egiptu.
 

Do zbudowania Wielkiej piramidy w Gizie użytych zostało około dwa miliony trzysta tysięcy kamiennych bloków. By taką ilość kamiennych bloków, dostarczyć i ustawić w odpowiednim miejscu konstrukcji piramidy Cheopsa, należało każdego dnia ustawić ich aż po 330. Opisana przez archeologów i badaczy technika budowy piramid, polegała na stosowaniu usypanych z piasku ramp, po których wciągano pojedyncze bloki kamienne. Do ustawienia dwóch milionów trzystu tysięcy kamiennych bloków, nawet cztery używane rampy zabezpieczyłyby dopiero jedną ósmą potrzebnego czasu. Dodatkowo ustawienie czterech ramp na wyższych poziomach montażu, nie jest możliwe do wykonania z punktu widzenia organizacji robót.. Jeżeli jednak byłyby cztery rampy, to z kolei, po każdej z nich, co dziewięć minut, musiałby być transportowany jeden kamienny blok.
Wciągnięcie jednego blok na godzinę, jest ostatecznie do przyjęcia, lecz w takim przypadku, gdy, zamiast co dziewięć minut transportowany jest jeden blok, co godzinę, czas budowy wydłuża się siedmiokrotnie. Budowa musiałaby w takiej sytuacji, trwać nie dwadzieścia a sto czterdzieści lat.

Istnieją dowody odkryte w badaniach archeologicznych, które jednoznacznie określają czas prac wykonywanych w trakcie budowy piramid. Wielką piramidę w Gizie zbudowano w czasie panowania faraona Cheopsa. Odkryte ślady, mówią o zaangażowaniu olbrzymich sił i środków, były tam zorganizowane działania na olbrzymią skalę, i na tej podstawie, zostało przyjęte stwierdzenie, które określa czas budowy wielkiej piramidy.

Fakty faktami a logika mówi zupełnie, co innego. W prosty sposób można wyliczyć, że w tak krótkim czasie, (dwadzieścia lat panowania Faraona Cheopsa) nie było możliwości ustawienia dwóch i pół miliona kamiennych bloków na piramidzie Cheopsa. Jednak wielka piramida istnieje i tego faktu nie sposób pominąć. Badania archeologiczne dowodzą, że piramida Cheopsa była budowana za życia tego faraona. Fakt, przeciwko faktowi. Z jednej strony siedmiokrotny brak czasu, na ustawienie wszystkich bloków piramidy z drugiej strony w tamtym czasie na tej piramidzie ustawiano kamienne bloki. Są dowody, że je transportowano i obrabiano a następnie istnieją dowody, że je ustawiano na piramidzie.
Ale czy istnieją dowody na to, że wszystkie bloki wielkiej piramidy były ustawiane na piramidzie w czasie panowania Faraona Cheopsa?

Ile realnie przez dwadzieścia lat można było ustawić bloków na piramidzie, używając czterech ramp do ich transportu?
Znużmy, że prace trwały przez cały czas to jest około 8200 dni w przeciągu dwudziestu lat. Każdego dnia w czasie dwunastu godzin, (nie można liczyć godzin nocnych) ustawiono 48 bloków. Przez 8200 dni budowniczowie mogli ustawić prawie 400.000 bloków.
Takie założenia jest bardzo optymistyczne i mogło się udać tylko wtedy, gdy co godzinę na każdej z czterech ramp przetransportowano jeden blok. Taka ilość wcale nie musiała być ustawiona a duża część czasu mogła być poświęcona na prace związane z położeniem białej wykonanej z wapienia wypolerowanej powłoki na całej powierzchni piramidy. Istnienie takiej powłoki jest rzeczą dowiedzioną a na piramidzie Chefrena jeszcze istnieją pozostałości po takiej powłoce.

W kontekście dwudziestu lat czasu prac przy wielkiej piramidzie, można śmiało przyjąć założenie, że budowniczowie położyli dużo mniej niż 400.000 bloków.
A może położono tylko wierzchnie warstwy, dla jakichś wówczas istotnych powodów?

Wyjaśnienie tej problematycznej kwestii jest możliwe, gdy spojrzymy na wygląd drugiej, co do wielkości piramidy w Gizie. Piramida Chefrena posiada inny wygląd a jest to związane z rozebraniem pewnej ilości kamiennych bloków w jej wyższych partiach.



 

Na fotografii przedstawiającej obraz części ściany bocznej piramidy Chefrena, możemy zobaczyć rzecz specyficzną. Z pod warstw niekształtnych skalnych bloków widocznych na powierzchni obu piramid, tu na piramidzie Chefrena, wyłania się kilkadziesiąt rzędów kamiennych bloków zupełnie inaczej wyglądających, niż te w warstwach zewnętrznych.
Ten odsłonięty pas pokazuje nam inną strukturę konstrukcyjną kamiennych bloków. Rzędy ułożonych bloków prezentują dużą precyzję wykonania. Wszystkie bloki wyglądają jakby były identycznej wielkości, inaczej niż te, którymi były przykryte, a które kiedyś zostały z tej piramidy zdjęte.

Odkryty pas kilkudziesięciu rzędów, ukazuje nam istniejącą w głębi inną konstrukcję piramidy Chefrena, która została przykryta dodatkowymi warstwami kamiennych bloków. Widoczne są tu, dwie kultury techniczne. Bloki ułożone w warstwach zewnętrznych, posiadają różne wielkości, tamte w głębi, wszystkie posiadają zbliżone do siebie wymiary.

Wygląd piramidy, który wyłania się z pod warstw mało precyzyjnego poszycia ukazuje nam inną konstrukcję. W odkrytym pasie możemy zobaczyć precyzyjnie wykonaną regularna konstrukcję piramidy schodkowej. Jednakowej wielkości kamienne bloki, ukazują harmonię konstrukcji. Odnosi się wrażenie, jakby parametry stopni były zsynchronizowane z wymiarami i kształtem całej teraz niewidocznej piramidy.

Już na pierwszy rzut oka widać, że są tu prezentowane dwa style i różne potrzeby:
Pierwszy styl, widoczny w konstrukcji schodkowej, ukazuje piramidę, która może być urządzeniem do wzmacniania dźwięku. Kolejne warstwy kamiennych bloków, są proporcjonalnie mniejsze w obwodzie z kolei identyczna wysokość każdej warstwy synchronizuje długość fali dźwiękowej, kumulując dźwięk w mniejszej masie każdej kolejnej warstwy. Można przyjąć teorię, że nieznani budowniczowie piramidy Chefrena, chcieli przesyłać, lub odbierać informację dźwiękową za pośrednictwem piramidy, lub obu piramid.

Drugi styl, jaki jest widoczny na powierzchni piramidy Chefrena ukazuje nam pozostałości po gładkiej i lśniącej powierzchni piramidy. Niewiele pozostało z białej wapiennej powłoki, jaką były pokryte obie piramidy, jedynie już wyblakłe resztki przypominają świetność z czasów faraona Cheopsa. Nurt kulturowy, który obowiązywał w starożytnym Egipcie, charakteryzował się kolorowymi zdobieniami a zewnętrzny wygląd budowli charakteryzował się wykończeniem wykonanym z dużym pietyzmem. Faraon Cheops postanowił przystosować na potrzeby grobowca, jedną z istniejących już piramid schodkowych. Jednak jej wygląd nie pasował do obowiązującego trendu w budownictwie. Postanowił zmienić zewnętrzny wizerunek piramidy, przy okazji olbrzymi wkład pracy uwiarygodnił majestat grobowca króla. Grobowca wykonanego przez naród i budowanego odpowiednim wysiłkiem, tak by król był zadowolony.
Takie zamierzenie wymagało podjęcia olbrzymiego przedsięwzięcia budowlanego. Pokrycie piramidy warstwami, kamiennych bloków było zamierzeniem, które archeolodzy przyjęli jako proces budowy całej budowli. W tym przypadku czas stu czterdziestu lat, mógł skrócić się do dwudziestu. Przy bardzo dobrej organizacji, dwadzieścia lat wytężonej pracy, mogło wystarczyć do pokrycia całej powierzchni piramidy.
Taka teoria jest wyjaśnieniem jednej zagadki, która polegała na tym, jakim cudem budowniczowie w dwadzieścia lat posadowili na konstrukcji piramidy dwa i pół miliona kamiennych bloków?
Jednak nie wyjaśnia innej zagadki, kto zbudował piramidy schodkowe i kiedy one powstały?

Tu w sukurs, co do czasu ich budowy, może nam przyjść szczególny wygląd powierzchni, skalnej postaci Sfinksa. Na Sfinksie istnieją efekty erozji skały w postaci wyżłobień spowodowanych wodą i ubytków spowodowanych piaskiem niesionym przez wiejący wiatr..

Sfinks starszy od naszej cywilizacji.
Ile tysiącleci stoi w Gizie rzeźba Sfinksa?



 

Podstawowa teza Johna Westa i Roberta Schocha z Boston University, którzy przeprowadził badania geologiczne:
”to korozja wodna pozostawiła ślady na Sfinksie i była to woda deszczowa.”

„Tak to korozja wodna pozostawia takie ślady na skałach”, jednak teza Johna Westa i Roberta Schocha z Boston University, która w słowach: „i była to woda deszczowa”, nie jest tezą kompletną a wręcz w istotnej części błędną.
W naturalnych warunkach woda deszczowa rzeźbi skałę tworząc wyżłobienia w miejscach gdzie spływają cieki zebranej wody podczas opadów deszczu. Na fotografii przedstawionej po stronie prawej widoczne są pionowe wyżłobienia i te utworzyła woda deszczowa w czasie opadów.
Z kolei na obu fotografiach są widoczne dużo głębsze, (niż tek z wody deszczowej) ślady erozji skały, z której został wykuty posąg Sfinksa. Widoczna są, jako poziome Bardzo głębokie wyżłobienia. Są one charakterystyczne dla wyżłobień, jakie tworzy woda znajdująca się w akwenie np. morskim. Czy mógł to być akwen wodny, w którym gromadziły się wody deszczowe pochodzące z opadów uprzednio rzeźbiących pionowe wyżłobienia?

Występuje tu szczególna kolejność powstawania wyżłobień, na fotografii z prawe strony widoczne pionowe wyżłobienia istnieją na wcześniej wyrzeźbionej formie poziomej. Gdyby przyjąć tezę, że zarówno poziome jak i pionowe żłobienia powstały z przyczyn działania wody deszczowej, to niezbędnym jest wyjaśnienie kilku nieścisłości.

1/ Musiał istnieć akwen wodny by woda z tego akwenu spowodowała erozję warstwach osłabionego spoiwa skalnego. W taki sposób mogło powstać, pierwsze od dołu poziome wyżłobienie.

2/ Po opadnięciu poziomu wody w akwenie z przyczyny, której powstało dolne wyżłobienie, powinien nastąpić okres wystarczająco intensywnych opadów by powstały wyżłobienia pionowe na pierwszym poziomym wyżłobieniu.

3/ Taki cykl zdarzeń musiałby powtórzyć się tyle razy ile istnieje poziomych żłobień na postaci Sfinksa.

Te trzy warunki obrazują różne nieścisłości:

1/ Wyżłobienia pionowe, jakie uczyniła woda deszczowa istnieją na wszystkich wyżłobieniach poziomych a nawet te istniejące na dolnej warstwie poziomej są najgłębsze.

2/ Na lewej fotografii, są widoczne skutki erozji wiatrowej, gdzie piasek niesiony wiatrem zeszlifował lico wyżłobień poziomych i istniejących na nich wyżłobień pionowych, czyli deszczowych.



 

Na fotografii przedstawiającej głowę Sfinksa jest widoczna nienaruszona przez erozję wodną lub wiatrową warstwa powłoki. Widniejące tu braki tej powłoki są skutkiem uszkodzeń mechanicznych, najprawdopodobniej poczynionych przez człowieka.

W konkluzji należy określić czasowy przebieg zdarzeń, jakie były przyczynami erozji i zniszczeń mechanicznych na postaci Sfinksa.

1/ Oddziaływania, które były przyczyną powstania wielu warstw poziomych mogły powstawać w kolejnych następujących po sobie obniżających się poziomach wody w akwenie, który sięgał postaci Sfinksa.

2/ Z kolei wyżłobienia pionowe, mogły powstać w jednym okresie deszczowym, przesłanką, która wskazuje na taką tezę, jest charakter wyżłobień deszczowych na wszystkich poziomach. Tą przesłanką jest głębokość wyżłobień pionowych, która zwiększa się na kolejnych, (oceniając w dół) wyżłobieniach poziomych. Taka przesłanka mówi, że suma oddziałującej wody każdego cieku, zwiększa się w miarę łączenia się takich cieków.

3/ Na tych poziomych wyżłobieniach, które znajdują się najwyżej występują skutki erozji wiatrowej, drobiny piasku niesionego wiatrem jednocześnie szlifowały obydwa rodzaje istniejących już wyżłobień wodnych. Wiatr w taki sposób, mógł oddziaływać tylko na istniejące już obydwa rodzaje wyżłobień wodnych. Erozja wiatrowa jest ostatnim okresem czasowym, który zmieniał wygląd postaci Sfinksa.

4/ Wpływ erozji wiatrowej, nie jest identyczny na całym dostępnych dla wiatru obszarze postaci Sfinksa. Powierzchnia postaci, która musiała być dostępna dla wiatru przez najdłuższy czas, czyli głowa, jest wolna od zmian charakterystycznych dla erozji spowodowanej piaskiem niesionym przez wiatr.

5/ Deszczowa woda, która spływała po głowie Sfinksa, nie uczyniła żadnej erozji na jej powierzchni. W tej przesłance istnieje dowód na to, że woda deszczowa nie mogła uczynić erozji w powłoce Sfinksa, bez uprzedniego oddziaływania wody z akwenu. Z kolei, jeżeli w akwenie znajdowałaby się woda deszczowa, (akwen byłby słodkowodny) również woda taka nie uczyniłaby erozji w powłoce znajdującej się na postaci Sfinksa.

W konkluzji, w akwenie musiała się znajdować woda słona, sól morska mogła spenetrować powłokę Sfinksa i umożliwić kolejny wpływ wody deszczowej i wiatru.

Wniosek;
Sfinks istniał w tym miejscu, gdy tu, do jego postaci sięgały brzegi jakiegoś morza lub oceanu.

Oceniając znane okresy występowania zmian klimatycznych, możemy przyjąć, że ostatni obecny okres suszy trwa od około 6 do 7 tysięcy lat. Istnieją wskazania, które mówią, że w tym rejonie Afryki w okresie poprzedzającym obecny okres klimatu pustynnego istniał tu klimat bardzo wilgotny z bardzo dużymi opadami deszczu.

Jednak nasuwa się niezwykle istotne pytanie: W jakim okresie klimatycznym do podnóża Sfinksa sięgało morze?
Biorąc pod uwagę czas 6 do 7 tysięcy lat klimatu pustynnego, to należy przyjąć podobny okres czasowy dla klimaty deszczowego. W efekcie takich założeń możemy przyjąć, że około 11 do 12 tysięcy lat wstecz nie było tu morza. Patrząc dalej w głąb czasu, możemy zakładać, że przez okres wielu tysięcy lat do podnóża Sfinksa sięgało morze, obmywając jego postać żłobiło miejscową skałę wokół niecki skalnej, w której został wykuty Sfinks. Dowód jest widoczny na fotografii, która ukazuje poziome wyżłonienia zarówno na postaci rzeźby Sfinksa jak i na brzegach skalnej niecki.

Należy przyjąć, że wody morskie cofnęły się z okolic Gizy do obecnej postaci morza śródziemnego około 11 do 12 tysięcy lat temu. Jednak nie znamy czasu, jak długo wody morskie opływały podnóże Sfinksa, rzeźbiąc w tym czasie wszystkie poziome wyżłobienia.

Logiczne oceniając zmiany klimatyczne w skali globalnej, powinno się przyjąć istotne dla takich zmian, globalne przyczyny.
Pierwszą przesłanką logiczną a zarazem przesłanką posiadającą cechy wskazań na zmiany globalne w ziemskim klimacie, jest zbiór okresu pustynnego i wilgotnego, które w sumie wskazują na jakiś jeden jeszcze większy cykl klimatyczny, zamykający się w czasie około 12 tysięcy lat.

W takim super globalnym czasie zmian klimatycznych, możemy wyróżnić okres wilgotny i suchy, ale czy w takim samym czasie możemy przyjąć zmiany zaistnienia morza i jego ustąpienia?
Dla uzasadnienia takiej tezy, trudno będzie znaleźć wystarczająco logiczne przesłanki.

W konkluzji można stwierdzić, że na ziemi występują okresy klimatyczne charakteryzujące się cyklicznymi zmianami w skali wielu tysięcy lat.
Dwa cykle, suchy i wilgotny, mogą być elementami składowymi jednego super globalnego cyklu.
Super globalne cykle mogą, lub nawet powinny posiadać własny cykl czasowy i jakąś przyczynę takich zmian. W takich cyklach klimatycznych, może dochodzić do powstawania mórz i do ich cofania się w inne formy obszarowe.

W kontekście tych wszystkich przyczyn, przesłanek i efektów, można przyjąć, że przez okres jednego super globalnego cyklu - około 12 tysięcy lat w otoczeniu Piramid i Sfinksa istniały dwa globalne cykle klimatyczne.
- Obecnie trwający, klimatu suchego.
- Miniony okres klimatu mokrego, który zakończył się około 6 tyś. lat temu
Uprzednio w tym rejonie planety istniał super globalny cykl, w którego czasie przez 12 tys. Lat Sfinksa obmywały fale morskie.

Kolejne bardzo istotne pytanie:
Kiedy Sfinks został wyrzeźbiony w skale, na której stoi?
Raczej nielogiczna byłaby odpowiedź stwierdzająca, że w okresie, kiedy do jego postaci sięgało morze i cała niecka skalna była wypełniona wodą.

Trudno byłoby pracować twórcom Sfinksa pod powierzchnią wody, tym bardziej, że w pierwszy okresie występowania tu morza, jego powierzchnia była wysoka i sięgała do głowy Sfinksa. Z biegiem lat morze obniżało swoje lustro wody, co jest widoczne na kolejnych poziomach żłobień.

Logicznym wyjaśnieniem kwestii czasu budowy piramid i wykonania rzeźby Sfinksa, jest przyjęcie tezy, że te prace musiała wykonać cywilizacji posiadająca odpowiednio wysoko rozwiniętą technologię i swobodny dostęp do terenu wykonywania prac. Nie mógł to być czas występowania dwóch ostatnich super cykli klimatycznych a więc czas ostatnich 24 tyś. lat.
Można przyjąć, że te prace zostały wykonane pod koniec trzeciego licząc wstecz super globalnego cyklu klimatycznego, gdy w tym rejonie panował suchy klimat i rozwinęła się tu cywilizacja posiadająca odpowiednią technologię.


Fotografia przedstawia postać Sfinksa i otaczającej go kamiennej niecki z widocznymi na nich poziomymi wyżłobieniami.

 

Fotografia wykonana z satelity przedstawia rejon Gizy jako widok charakterystyczny dla brzegu morskiego.

 

Satelitarne zdjęcie zespołu zabytków w Gizie, usytuowanych na wzniesieniu ponad zagłębieniem do złudzenia przypominającym typową budowę dna i brzegu morskiego.


21.06.2005


Andrzej Struski de Merowing cooperation MariaMagdalena Eurydyka Struska de Merowing


Wszelkie Prawa Zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie tylko za zgodą autorów tekstu oraz podaniem linku do orginalnej strony autorów.